آی کیو مستقر در حیات

سورمه ای

2012-02-15T14:56:00.000-08:00

اولین آدمی که بهم ابراز کرد راننده ی یک دستگاه پیکان سورمه ای بی رنگ در حدّ نو بود.
آخرهای تعطیلات فروردین 74، من و مامان حاضر شدیم برویم خانه ی دوست مامان عیددیدنی. من آن سال چی می پوشیدم؟ این مانتوها بود که کنارهایش سه تا دکمه می خورد، از اینها سورمه ایش را با ازین شال بوکله ها، آن هم سورمه ای. با جین آبی و کیف چرم عسلی رنگ که مامان از ترکیه آورده بود. (الان که نگاه می کنم کیفِ به کلّ قضیه نمی خورد.)
حالا قبل از این ماجرا، الی گفت مدل شلوارت به این مانتوئه نمی خورد. گفتم چه کنیم؟ گفت سوزن نخ بیاور تنگش کنم برات. سوزن نخ سفید آوردم و شروع کرد کوک زدن. بعد هم گفت قیچی بیاور. باترس و لرز گفتم الی جون می خواهی قیچی ش نکن حالا شاید راضی نبودیم خواستیم بازش کنیم. گفت بیاور بهت می گویم. من همه ی شلوارهای خودم را تنگ کرده ام اصلا هم پشیمان نیستم. دردسرتان ندهم. شلوار را پوشیدم و دیدیم دفرم شده. ولی خودمان را زدیم به آن راه. تازه الی گفت الان دم پات را یه کم می شکافم خوشگل تر هم می شود. گفت البته می توانیم بیشتر بشکافیم و بهش زیپ بدوزیم که گفتم نه، قربان دستت همان کم را بشکاف برود آن هم برای نمک ش. جالب است بدانید این آخرین شلوار من نبود که الی توش دست برد. (فردا می آید اینها را می خواند و بعدش خدا به من رحم کند.)
آژانس گیر نیامد و رفتیم سرخیابان که دربست بگیریم که خوردیم به پست این یاروی پیکان سورمه ای. راه که افتادیم دیدم دارد از توی آینه نگاهم می کند، من سرم را چسباندم به شیشه و خودم را زدم به خواب و تا خود مقصد چشم هام را باز نکردم. او هم نوار را هل داد تو و مشغول کار خودش شد. بعد ما که خواستیم پیاده بشویم آهنگی که داشت پخش می شد تمام شد. مامان کرایه را داد و پیاده شد. دیدم به جای اینکه بقیه پول را پس بدهد دارد هول و ولا نوار را برمی گرداند عقب. پیش خودم گفتم حالا چه عجله ای بود؟ بعد دیدم برگشته دارد من را نگاه می کند، از آن طرف هم خواننده به سوزناکی هرچه تمام تر دارد می خواند:" نرو! نرو! آتشی برپا نکن/رودخونه ی چشمامو دریا نکن." من هم سرم را به علامت تاسف تکان دادم و آمدم پایین در را کوبیدم. مامان گفت بقیه پول را بهت داد؟ گفتم نه و دور شدم. چندروز پیش یاد این ماجرا افتادم. متن ترانه را سرچ کردم ولی چیزی پیدا نکردم. تا آنجایی که یادم می آید خواننده زن بود. تنها چیزی که خوب یادم می اید همین دوجمله ترانه ست. خلاصه اگر جایی شنیده اید یا می دانید خواننده ش کیست به من هم بگویید. دوست دارم یک بار دیگر بشنوم ش.
البته یک کمی از این حرفی که الان می خواهم بزنم خجالت می کشم ولی این اولین ماجرای من نبود. اولین ماجرام برمی گردد به یازده سالگی م. قصه این بود که آن زمان توی کلاس زبان مان دوتا برادر بودند به اسم احسان و پیمان. احسانِ کرمِ کتاب بود و توی پسرها بهترین. من هم روی همین حساب ازش خوشم می آمد. چونکه خودم هم توی دخترها بهترین بودم و در عالم بچه گی فکر می کردم زوج خوبی از کار درمی آییم. از آن طرف پیمانِ بند من شده بود. بعد چون یک کم شبیه سنجاب بود و خیلی هم مشنگ و دلقک و بازیگوش بود زیاد محل ش نمی گذاشتم. یک روز آمد گفت بیا برویم بیرون کلاس بنشینیم می خواهم یک بازی خیلی خوب یادت بدهم. رفتیم دیدم یک قلمبه عکس فوتبالی درآورد داد دست من خودش رفت خوراکی موراکی خرید و برگشت. نشستیم و قشنگ از الف تا یای عکس بازی را به من یاد داد. دیگر کارمان درآمده بود. پیمان یک روز درمیان کلی عکس فوتبالی می آورد. گمانم روزهایی که کلاس نداشتیم کل وقت ش به آدامس فوتبالی خریدن می گذشت. من تا ساعت آخر همه را ازش می بردم می آوردم خانه باهاش آلبوم درست می کردم. تازه باغ وحش بازی هم می کردیم. یعنی من اسم هرحیوانی را می گفتم پیمان بلد بود اداش را دربیاورد و خلاصه اوقات خوشی را رقم می زد. روز آخر کلاس هم آورد آلبوم عکس فوتبالی های خودش را بهم هدیه داد و دیگر هم را ندیدیم.
توی زبان که چیزی نشدم. ولی توی عکس بازی خداوکیلی همه تان را حریفم.

سرابِ ردّ پایِ تو...

2012-02-15T13:09:00.000-08:00

گاه یک عکس،
چه بازی ها که با دل آدم نمی کند.

2012-01-28T11:22:00.000-08:00

اووه! چند وقت است پست فوتبالی نداشته ایم؟
خیلی.
خب من امروز عصر نیت کردم اگر لیورپول توانست بزند من یو را له کند، بیایم اینجا جشن و پایکوبی. که برآورده به خیر شد المنت لله. خانه هم خالی بود و هیجان بالا. بنابراین بعد از مدت ها فرصتی دست داد تا با خیال راحت به سبک و سیاق خودم ایستاده بازی را تماشا کنم و داد بزنم و فحش بدهم و بالا و پایین بپرم.
فقط خدا می داند چقدر آرزو دارم یکبار توی ورزشگاه آنفیلد بازی لیورپول - من یو را ببینم. بعد لیورپول 5 6 تا گل بزند و هیچی هم نخورد. آره، دارم فکر می کنم که این در حال حاضر بزرگترین آرزوی ورزشی من است اگر نگویی که جوگیر شده ام و پس قهرمانی ایران در جام جهانی چه؟
صحبت از آرزو شد دیدم بد نیست یک چیز بامزه ای را بگویم. من هرموقع راجع به برآورده شدن آرزوهایم به دیوان حافظ تفال می زنم یکی این شعر می آید که می گوید:" خیز و در کاسه زر آب طربناک انداز/ پیشتر زانکه شود کاسه سر خاک انداز" و یکی هم آن که می گوید:" باغبانا ز خزان بی خبرت می بینم/ آه از آن روز که بادت گل رعنا ببرد"...

هزار گفتنی به لب اسیر پیچ و تاب شد

2012-01-26T13:39:00.000-08:00

کرمم گرفته یک حرف هایی را بزنم.
ولی نمی زنم.
توی سینه ی خودم جاش امن تر است.
***
به نظر من جگرخراش تر از ماجرای "فرندزوند" شدن، "فمیلی زوند" شدن است. مثلا داری برای طرف بال بال می زنی، روزت به شب تارت دوخته شده بعد یک روز درمی آید می گوید: "تو مثل خواهر من می مونی" یا "تو با داداشم هیچ فرقی واسه من نداری". ای که من شکوفه زدم به آن شعور نداشته ات. خب یک لحظه توی چشمهاش نگاه کن. ببین پدرِ پدرجدش برای یک کوچولو در آغوش گرفتنت سگ شده بعد بهش بگو خواهر/برادر.
البته من کلا این برنامه را تقبیح نمی کنم ها. حواست باشد. یک جا می توانی به احسن وجه ازش استفاده کنی. فکر کن یارو، پیریِ، دارد زیادی بهت نزدیک می شود. و فرندزوند مرندزوند هم هیچ حالی ش نیست. بعد در یک موقعیت مغتنم تقّ بهش می چسبانی که:" استاد شما حق پدری به گردن بنده و سایرین دارین واقعا" یا مثلا "خانوم دکتر شما الطاف مادرانه تون شامل حال ما شده همیشه". پیری در صورتی که کمی آدمیزاد باشد با شنیدن این جمله دم ش را می گذارد روی کول ش و برمی گردد توی گلیم. حالا لطفا جامعه ی پیشکسوت اساتید و دکترها بلندنشوند بیایند اینجا برای اعتراضِ "آی! ما کجا؟ این تیکه ها کجا؟" مگرنه مجبور می شوم با ذکر مثال توضیح بدهم که دست بر قضا شما و این تیکه ها دقیقا هم محل هستید با هم والّا.
***
استتوس راج کاپور:" Back to India & Tehran-Iran is like a Heaven on Earth, its amazing city."

ترقی

2012-01-23T13:51:00.000-08:00

چرا به نوشتن افتاده ام؟
چه بدانم؟ شاید تنها چاره ی دردی ست که این روزها می کشم.
فکر کنم شمه ای از ماجراهای کاری م را تعریف کرده ام برات. مثلا یک چیزهایی راجع به قوطی فروش لعنتی گفتم و میم-میم که برمی گردد به حدود 7 سال پیش. یکی دو تا خاطره هم از شرکتی که دوسال پیش کارمندش بودم گفتم. ولی فکر کنم مژده را نگفتم.
کاری ندارد که. همین الان تعریف می کنم.
آقا/خانومی که شما باشی، منِ 25 ساله کارمندِ قوطی فروش لعنتی روزی احساس کردم که 8 ساعت کاری برام کم است و انرژی و انگیزه ی بیشتر کار کردن را دارم. وانگهی نیاز دارم که پله های ترقی که همان پول باشد را جفت جفت بالا بروم تا مثلا 30 ساله که شدم دیگر دغدغه ی خانه و ماشین و فلان نداشته باشم. پیش خودم گفتم روزی 2 ساعت بیشتر کار می کنم. هم تجربه کاری م زیاد می شود. هم اینکه انرژی جوانی م را صرف پول درآوردن می کنم به جای برخی مسائل دیگر.
این شد که افتادم توی روزنامه ها دنبال کار پاره وقت. نگو از آن طرف هم کار پاره وقت افتاده توی آدم های بخت برگشته دنبال من. و بالاخره هم به قول "عاقبت جوینده یابنده بود" همدیگر را پیدا کردیم. صاحب، و طبق معمولِ جهان سوم، مدیر شرکت خانمی بود به نام مژده. یعنی شناسنامه و کارت بازرگانی ش را که نگاه می کردی توش نوشته بود مژده ولی اگر 5 دقیقه می نشستی پیش ش می دیدی تلفن کرده خانه ی مادری ش و دارد سراغ خواهرش را می گیرد که: مژده چطوره؟
کاری نداریم.... ما روز اول به اتفاق حضرت مادر رفته بودیم برای مصاحبه و از آنجایی که از پاقدممان همطوری اسکناس می ریزد، زرتی دوتا فکس استعلام آمد از فلان نهاد که آره، این کالاها را برای ما پیدا کن، هرچی قیمت بدهی ازت می خریم. این هم سربرگ فکس ها را کند و یک کپی گرفت و داد دست ما که برو اینها را بخر بردار بیاور. چشم!
برداشتم آوردم سرچ کردم، دیدم ای داد بی داد! عزیزان گل ما یک سری چیزهای خاص خواسته اند برای درست کردن یه سری چیزهای خاص تر. که آن چیزها کجا تولید می شود؟ فقط در آمریکا و ژاپن آن هم به تعداد بسیار محدود. و تازه فروش ش به ایران هم...چی؟ بارکلّا! مطلقا ممنوع است. فرداش تلفن کردم به مژده قضیه را توضیح دادم. گفت: آخ آخ! من با آن نهاد مقدس قرارداد بسته ام که. سند خانه ام را هم گرو گذاشته ام بابت حسن انجام کار که. اگر تا یک ماه دیگر جنس درب نهاد نباشد خاکسترم را باد می دهند که. من هم هول شدم گفتم غصه نخور. از زیر سنگ هم شده من جنس برات جور می کنم. تیریپ قیصر و اینها. خلاصه که کارم این شده بود. 5 از آن قوطی فروشی خراب شده می آمدم بیرون می پریدم توی مترو می رفتم پیش مژده. می نشستیم تا 11 12 شب سرچ می کردیم و این طرف آن طرف زنگ می زدیم و این هندی ها و چینی های مادر مرده را از خواب می پراندیم که فلان کوفت را دارید؟ به خود آمریکایی ها هم زنگ می زدیم پررو پررو. یعنی مژده می گفت. من که می دانستم نتیجه نمی دهد. خلاصه که یک دیلر هندی پیدا کردیم و یک ترک. من نظرم رو هندیِ بود ولی مژده با ترکِ بیشتر حال کرد و خودش پاشد رفت آنجا و قرارداد بست و برگشت.
این برگشت و ما هنوز مست از شیرینی پیروزی بودیم که یک روز من رفتم دفتر دیدم اوضاع به هم ریخته است. و مژده و مژده و مادر مژده ها و برادرهاش آنجا هستند و همه چشم گریان و ... پرسیدم چی شده؟ گفتند آره شوهر مژده (رییس شرکت) کتک ش زده از خانه بیرون ش کرده و رفته علیه ش شکایت کرده و گفته این یک کارمند جدید گرفته و با هم می روند دفتر تا نصفه شب با مردهای غریبه چت می کنند. مرتیکه ی قرمندنگ بی سروپا تپیده بود گوشه ی خانه، زن ش تا نصفه شب جان می کند که خرج آن شکم گنده و دانشگاه پیام نورش را بدهد. بعد اینجوری. آقا آی خورد توی حالمان، آی عصبانی شدیم. طفلی مادرش مثل بیدمجنون می لرزید. می گفت تهدید کرده که می آید در و شیشه ی شرکت را روی سرتان خورد می کند. هاه! روی سر من و مژده. بعدش فکر می کنید چی شد؟ هیچی، سال بعدش بچه ی همان آقا توی بغل مژده خانوم بود.
حالا این مژده خانوم، مژده خانوم که می گویم فکر نکنی خیلی باهاش حال می کنم ها. نخیر. همین ایشان که طی سطور بالا خیلی طفلی و مظلوم به نظر رسیدند 5 ماه حقوق من را یکجا بالا کشیدند، یک لیوان آب هم روش. کلا وی عادت داشتند 5 ماه به 5 ماه حقوق می دادند آن هم نه کامل بلکه حقوق 3 ماه را. دیگر یکجوری شده بود که ماه آخر من خودم زهرمار گیجه گرفته بودم که چندماه حقوق طلبکارم؟ الان هم حدسی گفتم 5 ماه. والّا که شاید هم بیشتر باشد. آخرین روز هم برای اولین بار و آخرین بار توی عمرم دهنم را باز کردم و گفتم لطفا حقوق معوقه ی من را بدهید. مژده گفت ندارم. من هم پاشدم آمدم بیرون. پارسال همین موقع ها بود، هی زنگ پشت سرزنگ که بیا حقوقت را بدهم. رفتم دیدم به جای پول دو تا کاغذ آ4 استعلام جدید گذاشت جلوم گفت اینها را پیدا کن. همه هم لاکردار فروش ممنوع. گفتم مژده جان! اینجوری بارت بار نمی شود. من یک روش جدید یاد گرفته ام که می توانیم به توسط آن هرچی جنس می خواهی را بدون واسطه بخریم بیاوریم. دهنش آب افتاد و گفت چی؟ من هم 4 تا دری وری تحویلش دادم و گفتم الان وقت ندارم. فردا می آیم بقیه ش را توضیح می دهم و می رویم برای استارت زدن پروسه. باهاش دست دادم و بوسیدم ش و... همان ست که بروم پروسه را برای ش استارت بزنم.
باری. پولی که قرار بود باهاش ترقی بخرم هم اینک در شکم مژده و شوهرش می باشد.

2012-01-17T13:38:00.000-08:00

اصغرجان سلام
خوبی؟
چی دارم می پرسم؟
معلوم ست که خوبی
آدمی که در یک شب ناتالی پورتمن و کیت وینسلت را از نزدیک دیده باشد و تازه به این کفایت نکرده و رفته باشد از دست لیدی مادونا جایزه هم گرفته باشد که حالش بد نمی شود.
چه نطق قشنگی کردی. دستت درد نکند که فکر کردی بهتر است به جای هریک از عزیزانت، از مردم دوست داشتنی کشورت تشکر کنی.
می گویم یک وقت غصه نخوری که اینجا هیچ کس جز فردوسی پور بهت تبریک نگفت ها. تو فکر کن با دیوار طویله طرفی. نیازی به دلداری دادن نیست ولی من هم گاهی که تنها بیست کلاس را می گرفتم، فرداش هیچکس جواب سلامم را نمی داد.
راستش وقتی که فیلمت را دیدم و از سینما که آمدم بیرون خیلی بامزه شد. اصلا داشتم سوار ماشین اشتباهی می شدم. یعنی در این حد. همان موقع برای بچه ها هم تعریف کردم تازه. گفتند اگر تو این حرکت را دیده بودی خرست را بهم تقدیم می کردی. می بینی تورو خدا چه سر به سرم می گذراند؟ بعدش آمدم خانه. نمی دانم همان روز بود یا کی؟ دیدم ابی نشسته دارد می گوید من کی باشم که بخواهم ناامیدی را درسطح جامعه بگسترانم. بخواهم از طریق فیلمم بگویم از بچه تا بزرگ این جامعه دروغ گو هستند و هیچ امیدی بهشان نیست. هه! بگو از آن توله ای که تو در ناکجا آباد پس انداختی که خیلی واقعی تر بود. والّا...
ولشان کن! جوش نکنیم!
خلاصه که خوشحالمان کردی. خدا خوشحالت کند.
مبارکت باشد. خیرش را ببینی. انش که اسکار هم بگیری بعد برداری همه ش را بیاوری اینجا، کارناوال راه بیندازیم تا صبح بزن برقص و نورافشانی و بساط.
زیاده عرضی نیست.
به خانوم بچه ها سلام برسان.
خدانگهدار.

از آن زمان که آرزو چو نقشی از سراب شد...

2012-01-12T14:41:00.000-08:00

شب جمعه ست. هایده می خواند. بالطبع یاد اموات افتاده ام.

بعد از مدت ها با مومو رفتیم گردش دوتایی. برنامه با همنوایی سرود مقدسمان - "برگیسویت ای جان/کمتر زن شانه" شروع شد. بعد یک کم با شیش و هشت ها بشکن زدیم و درجا پیچ و تاب خوردیم. بعد مومو آهنگ هارا بالا و پایین کرد و گفت این را شنیده ای؟ هیچی، یکی برداشته با موبایل یک قسمت از کنسرت محسن یگانه و بنیامین را ضبط کرده. خودش هم خوانده و جیغ کشیده و کامنت گذاشته و گریه کرده و هوهو کرده و... خلاصه بساطی ست. نمی دانم چقدر قدیمی ست. الان حوصله ندارم بگردم لینک پیدا کنم. شاید شنیده باشیش اصلا. یادم افتاد 10 11 سال پیش عصار و فواد حجازی، که ما همواره در جمع دوستانه مان مفاد صدایش کرده ایم، و بچه های گروه دسته شده بودند آمده بودند فرهنگسرا. ما هم همینطوری افتخاری افتخاری پاشدیم دوربین برداشتیم و رفتیم... زوم کرده ایم روی سن و خلاصه نکته ها و گفته ها و خنده ها و کلا صداها و تصاویر ماندگار شده اند.هرچند الان نمی دانم کجاست این فیلم. باید پیش الی باشد.

هه. خدا می داند با این دوربین و البته درکنارش آن واکمن سونی چه کارها کرده ایم. از فیلمبرداری عروسی و عزا و تولد و قبولی دانشگاه و حاجی خوران و جشن تکلیف و...که بگذریم، راه به راه کلیپ و برنامه طنز ضبط می کردیم. اولین کلیپ را من و مومو درست کردیم. مومو بازی می کرد و من یک دستم دوربین بود و با دست دیگر واکمن را می گرفتم جلوی میکروفون. آهنگ که یکی از کارهای اصفهانی بود. یادم نیست کدامشان. قصه ش هم اینطوری بود که مومو معتادطور می لرزید و می رفت توی آشپزخانه. بعد کبریت روشن می کرد. اینجا من عکس جمجمه و استخوانی را که قبلا داده بودم به حافظه دوربین می آوردم و رنگش را عوض می کردم. بعد مومو با کبریت گاز را روشن می کرد و قوری را می گذاشت روش و به دوربین نگاه می کرد و اینجا مخاطب می فهمید که زود قضاوت کرده.

بعد یکسری آیتم "مریم ، رامین" کار کردیم و بعدترش رفتیم سراغ برنامه نود و ...

آه. آخرین فیلم از عزیزم را با همین دوربین گرفتم. خودش گفت دوربین بیاور فیلمم را بگیر. اتاق را جارو زدم. پشتی ها را چیدم. پرده ها را کشیدیم. عزیز یک ظرف پر میوه پاییزی آورد. با بساط چایی. نشست و تکیه زد. من دکمه قرمز را زدم. کلی از قدیم ها تعریف کرد. تعریف های شیرین. آواز هم خواند برایم. که " آدم یه روز دنیا میاد/یه روزم از دنیا میره/ کسی که عاشق نباشه/ تنها میاد و تنها می ره/ سلام بر عشق/ سلام برعشق". پاز کردم. رفتم جلوش زانو زدم. دستش را گرفتم و لابه لای رگ های برجسته ی سبزرنگ را بوسیدم...

نمی دانم چرا ولی این روزها به شدت بی تاب عزیزم شده ام. برای باز بوسیدن دستش. برای یکبار دیگر شنیدن اینکه "خدا از آفتاب بلندترت کنه دختر!". برای خنده هاش و برای بغض هاش. البته خوشحال و امیدوارم. که باز می بینمش. بغلش می کنم. و دیگر هرگز ازش دور نمی شوم.

امروز چه رنگی ست؟

2012-01-01T13:41:00.000-08:00

اگر روزی، دوستی از شما بپرسد امروز چه رنگی ست چه جوابی بهش می دهید؟
مدیر میانی من در اولین روزهای آشناییش با مهندس دال - یعنی همان دورانی که همدیگر را شما خطاب می کردند که دست بر قضا خیلی هم طولانی بود- زیاد در معرض این سوال قرار می گرفت. مثلا مهندس دال سر صبح بهش سمس می زد که:" امروز چه رنگی ست؟" مدیر میانی سریعا باهاش تماس می گرفت و در حالی که چشمهاش را بسته بود و نیشش را باز کرده بود پس از اندکی مکث می گفت:" قرمز خال خالی". فرداش می گفت:" زرد حنایی"، پس فرداش می گفت:"سفید برفی که هی موج بنفش از توش رد می شه" و...
من توی دلم می گفتم نگاه کن ملت چه اوشکولند. خب کلا آدم هایی که اصرار دارند مفاهیم انتزاعی بالاخره به یک رنگی هستند به نظر من اوشکولند. حالا شاید من هم به نظر آنها اوشکول باشم. که اصلا مهم نیست. بحثی باهاشان ندارم.
القصه این دوران "شما بازی" گذشت و اینها با هم وضعیت شدند.
این شد که یک روز دیدیم مدیر میانی رفته پیش مدیر بالایی و مرخصی استسلایی گرفته که: آره، پدربزرگم فوت شده و ما باید سه روز برویم دهات مراسمش را برگزار کنیم و بیاییم. از آن طرف هم دیدیم ئه! زنگ زده به مامانش به عجز و لابه می گوید: فلان فلان شده ها یک دوره ی سه روزه آموزشی برایمان گذاشته اند، آن هم کجا؟ شمال.... و اینجوری کاشف به عمل آمد که ما داشتیم مو را می دیدیم حال آنکه این بچه های باصفا در کار پیچش مو بودند.
ازروزی هم که برگشت، دیدیم مقادیری پولک و مونجوق و ملیله و گل و بلبل هم قاطی رنگ های ایام هفته شده و کلا انگار مصداق عینی پیدا کرده اند. مثلا مکالمه ی روز اول اینجوری شروع شد که:" گل بهی پولک پولکی"، روز بعدش:"ارغوانی بته جقه دار"، روز سوم:" سبزلجنی گل قرمزی، همونی که دوست داشتی..."
هاعّو؟! ری پلی..... همونی که دوست داشتی؟
پس که اینطور!
تمام این مدت صحبت از رنگ درونی ترین لایه پوشش مدیر میانی بوده. و اصلا سوال اینجوری بوده که: [لباس زیرت] امروز چه رنگی ست؟
و این یکی از گرانبهاترین چیزهایی بود که در آن خراب شده آموختم. که هر آدم بیماری هرچی پرسید سریع جواب را نگذارم توی کاسه اش و اول به کنه ماجرا پی ببرم.
و این پست را تقدیم می کنم به لاکی و ازش می خواهم این سوال را به آرشیو "سوال هایی که نباید پاسخ گفت" اضافه کند.

تیبوخوانی

2011-12-10T09:20:00.000-08:00

پیش بینی م در مورد راشل تا حدودی درست از آب درآمد. من می گفتم که این زن هیرش را می کشد و به زندگی آنتوان برمی گردد (و البته این را از ته دل می خواستم).
راشل یک گردنبند مشک و عنبر منحصربه فرد داشت. یک رشته مهره ی زرد رنگ که بر اثر لمس و تماس با پوست، گرم می شدند و بوی عطر مجمر، اصطرک، کندر ... از آنها متصاعد می شد.
زمانی که آنتوان، پس از گذشت سه سال، در حالی که مبتلا به بیماری مهلکی ست، به خانه بازمی گردد در اتاقش متوجه شمیمی آشنا می شود. به سمت بسته های پستی کشیده می شود. و دریکی از آنها، که سه سال پیش از گینه ارسال شده است، گردنبند را می یابد.
او پس از کمی تحقیق متوجه می شود که راشل در گینه به تب زرد مبتلا شده و در واپسین روز عمرش گردنبند را در بیمارستان به پرستاری سپرده و از او خواسته که آن را از آدرس خودش برای آنتوان پست کند.
دیگر اینکه معلوم می شود راشل سگ سیاه هاری به نام "هیرش" داشته و پس از او پرستاران مجبور شده اند به سگ سم بخورانند و اورا از بین ببرند. که البته این می تواند همان بلایی باشد که راشل برسر آن مردک فاسد - "هیرش" - آورده است.
***
تاچند صفحه ی دیگر، تیبو خوانی م تمام می شود.
متاسفانه، جنگ همه ی محاسبات را به هم ریخت و زندگی شخصیت های اصلی داستان را پودر کرد. اما...
ژاک - پسر کوچکتر تیبو - یک ساعت پیش از آغاز حرکت به سوی ماموریت صلح طلبانه ای که خود طراح و مجری آن است [و در نهایت نیز به مرگ ش می انجامد] با معشوقه اش ژنی می آمیزد و درپی این آمیزش کودکی حاصل می شود به نام "ژان پل" که میراث دار ثروت بربادرفته و خلق و خوی مستبدانه ی پدربزرگ ش اسکار، لجاجت، سرکشی ،سردرگمی و روحیه ی انقلابی پدرش ژاک و دست نوشته های مغرور و خودشیفته طور عموی ش آنتوان است.
تولد این کودک من را یاد تولد کودک ی در نمایشنامه ی"شکلک" نغمه ثمینی انداخت.
البته این دو کودک فقط از جنبه ی تولد با هم مشابهت دارند. وگرنه که هرچه ژان پل تیبو قوی و سالم و باهوش است و اطرافیان ش به آینده ش امیدوارند، کودک نمایش "شکلک" (که دست بر قضا در جریان انقلاب ایران به دنیا می آید) ناقص الخلقه و عجیب و غریب است و روی دست اطرافیان مانده.

خوش شانس کیست؟

2011-12-08T02:43:00.000-08:00

کسی که اولین انتخابش، از بین هونصدتا دراژه شکلاتی، طعم بادام تلخ دارد.
شکلات با طعم بادام تلخ را خیلی دوست دارم و فارغ از مساله ی انتخاب تصادفی و لذتی که در آن نهفته است، چنانچه کل جعبه ی دراژه ها حاوی همچو طعمی بود دیگر تا مدت ها دغدغه ی "با چایی م چی بخورم" را نداشتم.
تازه اگر جعبه ای وجود داشت که دراژه هاش همه لبویی بود با طعم سس مایونز دنیا به مراتب جای بهتری می شد.
بی خیال!
من که الان خاطرجمع ترین خوراکی دنیا را دارم. یک قوطی ICE BREAKER دارم. هرموقع جوش می آورم یکی شان را می گذارم روی زبانم... و کامم و دلم خنک می شود.

2011-11-16T09:35:00.000-08:00

2011-11-16T09:28:00.000-08:00

مامان را بوسیدم و بغل کردم.
گفت:" فهمیده ای این روزها به محبت احتیاج دارم؟"
...

2011-11-16T09:15:00.000-08:00

چندی ست اتفاق جالبی برایم می افتد.
توضیح دادنش سخت است.
ببینید! فرض کنید پرده ای از جنس هوا از گلو تا بالای معده ام کشیده شده است. بعد یک وقت هایی 10 تا، شاید هم 20 تا اصلا، کف دست نامرئی می آیند و این پرده را محکم فشار می دهند به سمت عقب، به طرف کمرم.
بعد 20 30 تا دست نامرئی هم همزمان از پشت شروع سعی می کنند که پرده را سرجای خودش نگه دارند و نگذارند به سمت عقب هل بخورد.
فشارها معمولا از بالای معده شروع می شود و کم کم می رسد به ناحیه ی گلو.
به گلو که می رسد گوئیا جانم به گلو رسیده. عین 10 20 تا دست می آیند ته حلقم را می چسبند و فشار می دهند. آنچنان این فشار دردناک و آزاردهنده ست که نمی توانم از جایم تکان بخورم. نفسم بند می آید. معمولا این حالت یک ربع طول می کشد. ولی بدون اغراق تا دو روز جای کف دست ها به شدت درد می کند.
بعد اینکه جدیدا خیلی غذا توی کمرم گیر می کند. تا حالا اینطوری شده اید؟ انگار این قاشق غذایی که خورده اید می رود توی کمرتان.
تیر می کشد و درد می گیرد طوری که از غذاخوردن پشیمان می شوم. حتی می توانم بگویم آب هم که می خورم این حالت دست می دهد بهم.
فکر می کنم کسی نفرینم کرده که الهی آب خوش از گلویم پایین نرود.
دعای خیر ملت که اجابت نشده خداراشکر. ولی دستش درد نکند. هرکسی بوده احتمالا آه بلندی کشیده و قشنگ دامنم را گرفته.
...
این می تواند پی نوشت پست قبلی باشد حتی.
می خواستم وبلاگی بزنم و توش نامه هایی بنویسم به ستاره و بهش توضیح بدهم که چرا هرگز به دنیا نمی آورمش.
بله.
گفتم که سر زودتر دختردارشدن با مومو کل دارم. ولی حالا این بدان معنی نیست که قصد دارم یک آدم، آن هم دختر، را بردارم بیاورم دنیا. که چی؟ هیچی، حسرت داشته ام دختری داشته باشم به اسم ستاره.

ستاره دارشدن

2011-11-16T08:46:00.000-08:00

مومو یک جای فیلم تولدش با دوربین بای بای کرده و گفته:" ستاره کم! بابا خیلی دوستت داره ها! تو هم تولدت شد با دست کیکت رو بخور بابایی! خیلی خوشمزه س"
من گفته ام که:" بنیامینم! عمه قربونت بره! یه بچه ی باادب هیچ وقت دست تو کیک تولدش نمی کنه چون همه می خوان از این کیک ئه بخورن خب عمه جون!"
قرار شده هرکداممان زودتر دختردار شدیم اسمش را بگذاریم ستاره.
فعلا مومو قدم فیلی برداشته.
:D

2011-04-29T04:45:00.000-07:00

يک چيز داغاني هم امروز نوشته بودم که حذف ش کردم ولي عصاره ش اين مي شد که:

استفراغ مارمولک تو اين زندگي

2011-04-29T03:55:00.000-07:00

يک چيز داغاني نوشته بودم هفته ي پيش که حذف ش کردم ولي اين تيکه ش را دوست داشتم:

از زنده و مرده ي حيوانات هم که هميشه مي ترسيدم عين چي. بماند که رضا عطاراني پيدا شده و "بزنگاه" ي ساخت و توش "درسا" از مارمولکي ترسيد و عطاران به ش گفت:" حيوون که ترس نداره، از چي بايد بترسيم؟" و درسا جواب داد:" از آدم" ...

2011-03-15T14:08:00.000-07:00

ژاپنی ای را می شناختم که می گفت:" ما حاضریم ژاپن مان را همین جوری تحویل شما بدهیم و ایران تان را در حالی که با خاک یکسان شده ازتان تحویل بگیریم. سر سه سال ایران را می کنیم ژاپن و شما توی همین مدت از ژاپن ایران می سازید". راستش شنیدن این جمله و فکر کردن به آن هزار تا حس جور و واجور و شاید هم ناجور در من ایجاد کرد. گاهی با خود اندیشیدم نکند این یک ضرب المثل ژاپنی ست. مثلا هر موقع ژاپنی ای لات بازی ش گل می کند می گوید:" آقا ایران بده ژاپن تحویل بگیر" یا شاید هم هایکویی معروف مثل " تصویرت را چه نیکو در گستره ی آینه سان این گربه ی دم بریده ی چشم آبی بازتاباندم وطن!" در باب این موضوع وجود داشته باشد. حتی این بابا می توانست "شونسوکه پیرپکاجکی" ژاپنی ها باشد، من که نه خودش را زیاد می شناختم نه بقیه ای را که قرار بود با هم بشوند "ما" و ایران را تحویل بگیرند و کذا.
به هر تقدیر، ژاپن و ژاپنی من را یاد این جمله ی عجیب می انداخت. اصلا اگر راست راستش را بخواهید آزارم می داد. مخصوصا وقت هایی که باورش می کردم خیلی حرصم می گرفت. معلوم است که چرا حالا دارم این حرف ها را می زنم. لابد به خاطر وضعیت امروز ژاپن. فرصتی- که اصلا و ابدا مغتنم نیست- دست داده که ببینم چقدر این ادعاشان صحت دارد.

2011-03-14T14:12:00.000-07:00

دلم

برای مسافری که در خانه ش نیست

تنگ است

که نهانش نظری با من دل سوخته بود

2011-03-11T03:15:00.000-08:00

یکی از شب های زمستانی شیش ساله گی م که مهمان خانه ی مادربزرگه بودیم، شام را خوردیم و چای بعدش را، عمو کوچیکه رفت دیوان حافظ ش را آورد تا تفالی بزند برای جمع. البته لازم است در اینجا توضیح بدهم که کلا مردهای خانواده ی پدری م هرموقع بخواهند حرف مهمی بزنند می بینی شان که با یک دیوان حافظ زیر بغل دارند می آیند. و خب مهم ترین حرف یک مرد چه می تواند باشد؟ اینکه می خواهد زن بگیرد لابد. حالا فکر نکنید همین یک نشانه را از خودشان بروز می دهند ها. خوب یادم هست همین عمو کوچیکه را اواخر دوره تجردش هر وقت می دیدی داشت با ترانه ی " کی زن داره؟ کی نداره؟ کی دس به کاره؟ هرکی نداره دستاشو بالا بیاره" می رقصید و با این فراز آخری جفت دست هاش را بالا می آورد و می گفت:" من من". بگذریم... دیوان ِ را همه ی حافظ بازان و حافظ خوانان و حافظ هواخواهان دیده اند. از این قدیمی ها بود که روی جلدش تصویر مردی ست با مو و ریش بلند که پیراهن بلند سفید تن ش هست و شالی به کمرش پیچیده که یه کمی ش آویزان ست و نعلین جلو فر خورده پای ش هست و یک کتاب پوست آهو دست ش. وسط کار مومو خان دستشویی کوچک ش گرفت و چون تو والت مادربزرگه در حیاط واقع شده بود و بزرگترها هم دست شان بند بود قرعه ی فال به نام من طفل معصوم افتاد که بچه را ببرم بیرون و منتظر بمانم و هر از چندی یک صدای ملیحی هم از خودم در بیاورم که یعنی هستم که وقتی دارد کارش را می کند نترسد.

با بی میلی تمام آن بزم گرم را ترک گفته و دست مومو را گرفتم و آوردم گذاشتمش پشت در تو والت خاطره انگیز مادربزرگه. حالا چرا خاطره انگیز؟ چون یکی دو سال بعدش یکی از بزرگترهای فامیل- که درحال حاضر یک جایی ش که به توسط آن پو می کرد داخل زندگی دور و بری هاش از دنیا کوتاه شده- عصا زنان وارد حیاط شد و دید من دارم با جد و جهد یک چوب بلند را تق و تق می کوبم به دیوار. بعد داد زد که:" بچه مگه تو خری؟ این چه کاریه؟" من هم به تلافی گچ برداشتم و رفتم توی همان تو والت و روی دیوارش نوشتم:" هوی عمو! خر خودتی"...القصه، هنوز چند لحظه ای نگذشته بود که دیدم حافظ با همان لباس و شکل و شمایل روی جلد دیوان جلوم ظاهر شد. حتی کتابِ هم دست ش بود. خدای بالا سر شاهدست که دارم عین حقیقت را می گویم. خود خودش بود. نه روح بود نه وهم. خود حافظ بود. با آن چشم های زلال به من خیره شده بود و لبخند می زد و من از آنجایی که کودکی/الاغی بیش نبودم بغل ش نکردم و ازش نپرسیدم:" ناگهان پرده برانداخته ای یعنی چه؟ مست از خانه برون تاخته ای یعنی چه؟" هنوز آنجا بود که من جیغ زنان و با دمپایی خودم را پرتاب کردم وسط اتاق و بین جمعیت.

سال ها بعد، وقتی که درد و رنج تمام زندگی م را احاطه کرده بود، شبی توی خواب دیدم ش. من سوار یک اتوبوس قدیمی بودم و او پرواز کنان - بدون اینکه بال داشته باشد- آمد پشت پنجره و همان طور که بین زمین و آسمان معلق بود و نگاهم می کرد برایم "دوش می آمد و رخساره برافروخته بود..." را تا انتها خواند و بعد زانوهاش را توی شکمش جمع کرد و مثل جنین توی شکم مادر دور خودش معلق می زد. بعد دیدم که در هربار چرخش و معلق زدن دارد جوان تر می شود. اینقدر چرخید و چرخید تا شد یک پسربچه ی 13 14 ساله...

من شیفته ی این غزلم. شیفته ی این تصویرم. شیفته ی این جامه ای هستم که بر تن آن یار دوخته شده.

2011-02-14T05:20:00.000-08:00

دیشب باز دیوانه ت شدم.
زدم بیرون.
کشیده شدم سمت خیابانی که توش آن جوان خطاط همیشه بساط می کرد.
دست ش یخ زده بود.
دست من اما گرم بود.
قلم ش را برداشتم.
وسط صفحه ی ابروباد نوشتم که:
"بس نکته غیر حسن بباید که تا کسی
مقبول طبع مردم صاحب نظر شود"
بالایش نوشتم که:
"آنچه خوبان همه دارند تو یکجا داری"
و حرف اصلی م را هم پایینش که:
"این که می گویند آن خوشتر ز حسن
یار ما این دارد و آن نیز هم"
خطاط سرک کشید و گفت قشنگ شد.
قلم را پس ش دادم.
به دو رفتم خیابان بغلی.
قاب فروشی باز بود خوشبختانه.
صفحه را گذاشتم توی یک قاب طلایی.
قاب فروش سرک کشید و گفت قشنگ شد.
آوردم و آویزانش کردم روی دیوار رو به رویم.
قشنگ شد.
و تو
خیال نکنی که قصه همین بود و بس.
این قاب مثل چشم هات هزار و یک قصه دارد.

2010-12-28T10:59:00.000-08:00

پاتریک زنگ زده می گوید: "فلان کاتالوگ را همکارم پست کرده برات." می گویم: "همانطور که دفعه ی پیش توضیح دادم من دیگر در آن شرکت (خراب شده ی سگ صاحب) کار نمی کنم." می پرسد: "اخراجت کرده اند؟" جواب می دهم: "نخیر خودم آمدم بیرون." این پا و آن پا می کند، می پرسد: "ازدواج کرده ای؟" جواب می دهم: "نه." یک لحظه شک می کنم به سوال ش. ادامه می دهم: "ولی خودت که دیده ای. اینجا خانم های متاهل هم بیرون از خانه کار می کنند. اصلا مگر دختران مملکت تو بعد از ازدواج شغل شان را ترک می کنند؟"

هرهر می خندد و می گوید:" ....! ....! اصلا منظورم این نبود." من هم هارهار می خندم و می گویم: "آره، خودتی!" به جان خودم این ها اینجوری ها در مورد ما فکر می کنند. یعنی چهار تا اخبار می رسد دست شان فکر می کنند اینجا کجاست (حالا جدی اینجا همان جاست ها). نشان به آن نشانی که چند وقت پیش ش دو تا بچه ژاپنی آمده بودند دفتر. بعد نمی دانی، ریش گذاشته بودند تا سر زانو. از این شلوار خانواده ها پوشیده بودند. دکمه ی پیراهن شان را هم تا بیخ گلو بسته بودند. توی بساط شان را می گشتی شاید چفیه هم پیدا می کردی. بعد یک کمی به شوخی و خنده برگزارش کردیم. و گفتیم بابا حالا اینقدرها هم که نه. و راحت باشید. و الان جو بهتر شده. و دیگر از آن خبرها نیست. و خودمانی وارانه زدیم سر زانوشان. و پسته تعارف شان کردیم. دیدیم رله شدند و با حالت های سرخوش سراغ آبجو می گیرند ازمان که آره ما ژاپن پسته را همیشه با آبجو می خوریم.

خلاصه که به پاتریک گفتم که می خواهم درس بخوانم. دروغ هم نگفتم. کلا من از هرجا باز می مانم تصمیم می گیرم درس بخوانم. پرسیدم: "کجایی؟" گفت: "فرودگاهم و یک ساعت دیگر پرواز دارم. دو سه ماه دیگر بر می گردم و امیدوارم که ببینمت." گفتم: "باش تا صبح دولت ت بدمد!"

2010-12-27T09:40:00.001-08:00

می آد. در اتاق رو باز می کنه. من رو می یابه در حالی که کاملا تو صندلی م فرو رفته ام، پاهام رو دراز کرده ام، به رو به رو خیره شده ام و یک دسته از موهای جلوی سرم رو گرفته ام و هی دور دو تا انگشتم می پیچم و باز می کنم.

چشم هاش یکی به خاطر خواب آلودگی و دیگه به خاطر اینکه از تاریکی اومده تو روشنایی ریز شده. صداش گرفته س.

می گه:" نخوابیدی هنوز تو؟ ساعت چنده؟"

می گم:" سه س"

می گه:"پاشو برو بخواب! پاشو ولش کن!"

می گم:" چی رو؟ رو به رو ، مو یا خیال رو؟ " تو دلم می گم ها البته.

2010-12-26T06:24:00.000-08:00

بعد، من از بیست سالگی م شروع کردم وبلاگ نوشتن. در اولین وبلاگم به صورت تخصصی به مقوله ی فوتبال می پرداختم. عمدتا هم لیگ برتر انگلیس. هرروز سایت تمام باشگاه ها و چند تا روزنامه را چک می کردم و تیترها را درمی آوردم و ترجمه می کردم. گه گاه مقاله و مصاحبه و اینها هم بود. بعدها البته تحلیل های خودم اضافه شد و اینکه روی تیترها و خبرها نوت می گذاشتم. خوب و حرفه ای بود (پرواضح است که به استثنای تحلیل ها و نوت های خودم). کاری بود که آن موقع کمتر انجام می شد.

تا اینکه رفتم سرکار. آنجا رفته رفته یک سری مسائلی پیش آمد که فکر کردم خوب است ثبت و ضبطش کنم. پس یک وبلاگ جدید زدم و شروع کردم نوشتن.

آن وقت چن صباحی که گذشت دیدم نه، باید درسم را ادامه بدهم. رفتم از این آموزشگاه ها و بعدش که فهمیدم خیلی دزدند. احساس کردم یک جایی باید این را بگویم. وبلاگ زدم و قشنگ توضیح دادم.

خلاصه قبول نشدم و وبلاگ زدم و زنجموره و فحش و فضیحت به دنیا.

آمدم برای اینکه افسرده نشوم کلاس زبان و باشگاه ثبت نام کردم. 4 جلسه نگذشته از بچه ها شاکی شدم وبلاگ زدم و زبان به شکوه وشکایت گشودم.

تازه همه ش هم اینها نبود. این وسط مسط ها یک سری اتفاقات دیگر هم افتاده که خداوکیلی الان یادم نمی آید فقط همین را می دانم که به محض وقوع وبلاگش را زده ام.

این " آی کیو مستقر در حیات" را یادش به خیر، با الی دوتایی زدیم. اسم ش هم انتخاب الی ست. گفتیم چی بگذاریم، چی نگذاریم الی گفت یک برنامه ی طنز پخش می شده که یک سری گزارش گر تلویزیونی توی نقاط مختلف یک خانه پخش شده بودند بعد مجری برنامه گزارش گرها را اینطوری خطاب می کرده که:" آی کیو مستقر در آشپزخانه! لطفا فلان...." یا مثلا "آی کیو مستقر در توالت ..." و الخ.

lost in edit

2010-12-25T10:31:00.001-08:00

یادم می آید در یکی از روزهای هوده سالگی ام قلم در دست گرفته و داستان کوتاهی نگاشتم که بعدها باعث حرف و حدیث بسیاری در میان منتقدان گردید. ماجرای اصلی از آنجا شروع می شود که دختری تصمیم می گیرد از خواستگارانش یک تست آستانه ی تحمل به عمل آورد بدین صورت که با یکی دو جمله ی آتشین خشم ایشان را برمی انگیزد و بعد بر اساس عکس العمل ها و بازخوردهای دریافتی نمره می دهد. چهار خواستگار این دختر با دیدن رفتار و حالا شنیدن کلام سهمگین از جانب او از کوره درمی روند و داد و بیداد راه می اندازند و واکنش فیزیکی (حتی) نشان می دهند و اتاق را ترک می کنند اما خواستگار پنجمی در شرایط مشابه و یا شاید کمی سخت تر نه تنها خشمگین نمی شود بلکه لبخندی ملیح بر لب آورده و تازه لپ هایش هم گل می اندازند و خلاصه اینطور می شود که این آقا نمره ی قبولی را از دختر قصه ی ما کسب کرده و به عقد و ازدواج هم در می آیند. اما این پایان ماجرا نیست و کار به جایی می رسد که در شب عروسی، وقتی که عروس و داماد در اتاق خوابشان تنها می شوند، داماد عروس را با بالش خفه می کند. البته اینهایی که اولش برایتان تعریف کردم فلاش بک قضیه بود و در واقع شیوه ی روایت به گونه ای بود که داستان از یک روز سرد شروع می شد در یک دادگاه با تصویر مردی که سرش را بین دو دست گرفته و می گوید:" او من را عصبانی کرد، او من را خیلی عصبانی کرد." حالا بماند که همان وقت یکی دو تا از منتقدانم گفتند که انگیزه برای قتل کافی نیست و کلا مرده شورم را ببرند با این قصه نوشتنم و گندم بزنند که اینقدر تلخ می نویسم که حال همه را به هم می زنم اما یک جورهایی از این ایده خوشم آمده همیشه. درست است که پایان بندی وحشتناک است اما خب خشم سرکوب شده و کینه نمی توانسته کم باشد برای کشتن دخترکی که از ترس چوب و کمربند و لوله پلیکا! در زندگی آینده چنین تمهیدی اندیشیده. این را هم اضافه کنم که از آنجا که همواره خودم اولین منتقد خودم بوده ام مهمترین چیزی که به ذهنم می رسد اینست که مردهای قصه ی پرغصه ام زیادی سیاه و سفید هستند.

2010-12-24T11:09:00.000-08:00

اول

اینجا یک خاطره نوشتم. بعد هرچه حساب کردم دیدم بی ربط است. و "خب که چی؟" معلقم کرد. و بی خیال. تا خود امروز که ننوشته بودمش قلقلکم می دادها. و احساس می کردم رسالت دارم تعریفش کنم. حالا جدی هیچ رسالتی هم در کار نبود. چرا آدم بعضی وقت ها الکی برای خودش چیز میز می بافد؟ رسالت چی؟ کشک چی؟

دوم

...حالا که سرریز کرده ام و به خاطره نویسی افتاده ام بد نیست این را تعریف کنم که ما یک دبیر ادبیات داشتیم که با وقاحت تمام "رَب النوع" را "رُب النوع" و "الهی قمشه ای" را " آلهی قمشه ای" تلفظ می کرد.

بعله، با اجازه ت وقاحت.

2010-12-23T07:13:00.001-08:00

فلاسک چای و ظرف میوه و یک سری جزوه به دست منتظر اتوبوس ایستاده بودم. داشتم می رفتم کتابخانه ی فرهنگسرا. اولین روز بود و کمی دلشوره هم داشتم. یعنی از چند روز قبلش دلم هوای کسی را کرده بود. کسی که ندیده بودمش اما شبیه کسی بود که دیده بودم و دوستش داشتم. همین هوا در گذار زمان تبدیل شده بود به دلشوره.

اتوبوس غلغله وضع رسید. سوار شدم و جلوی صندلی اول سمت راننده ایستادم و سهمی از میله ی آن جلو را مال خود کردم. جلوتر از من یک خانم مسن ایستاده بود و یک دختر مانتو قهوه ای که چیزی دستش بود. ایستگاه بعدی صندلی خالی شد و دختر مانتو قهوه ای به سختی و با حرکات کج و معوج توانست راه باز کند و برود کنار شیشه بنشیند. زن مسن هم پرید روی صندلی ولی پشتش را کرد به دخترک و نشست. فکر می کردم مادر و دختر هستند. به هرحال از این کار زن تعجب کردم. نگاه کردم به صورت دختر دیدم که دماغ باریک و بلند دارد که اندکی هم گوشت سرش جمع شده اما نه گوشت اضافه (آن موقع اولین چیزی که توی صورت آدم ها می دیدم دماغشان بود)، چشمهاش قهوه ای تیره بود و به سمت پایین متمایل با مژه های سیخ سیخی، ابروهاش پهن بود و پر و بی حالت، لبهاش کلفت بود که گوشه هاش هم کف کرده بود. رنگ پوستش سبزه بود، صاف بود اما، صورتش هم لاغر و استخوانی. موهای مشکی و لخت داشت که از جلو ریخته شده بود توی صورتش. خواست شالش را مرتب کند دیدم که دستهاش را توی سه مرحله آورد بالا و با زحمت انگشتهایش را به هم چسباند و جمع کرد بعد گردنش را به زور جلو آورد و با چند حرکت ریز شالش در اختیار انگشتانش قرار گرفت و به سختی موهاش را کرد زیر شال. تا اینجایش فهمیدم که معلول جسمی ست، اما ذهنی؟ زن دو ایستگاه بعدش آمد پیاده شود تلقی از پله ی اتوبوس افتاد و پهن زمین شد. من نشستم کنار دختر. داشت ماجرای زن زمین خورده را دنبال می کرد. حدس زدم نگاهش را که برگرداند متوجه من خواهد شد بنابراین لبخندم را آماده کردم.

برای جواب عضلات صورتش کشیده شد و با یک صدای تق لبهاش را به سختی باز کرد و بعد سر برگرداند و مشغول تماشای بیرون شد. سرک کشیدم ببینم چی را کنار پاش نگه داشته. دو تا بوم نقاشی بود. خواستم ببینمشان. دولا شدم و دست کشیدم. قشنگ بودند. غروب و دریا و سیب و اینها اما زنده. رسیدیم ایستگاه فرهنگسرا. هردو پیاده شدیم. همراه شدیم. یکی از بوم ها را از دستش گرفتم. موقع عبور از خیابان خود دستش را هم. انگار مروارید صید کرده بودم. دیگر رهایش نکردم. رسیدیم به سرازیری فرهنگسرا. من باید مستقیم می رفتم تا به کتابخانه برسم. او باید سرازیری را می رفت به سمت کارگاه و گالری. تعلل کرد. گفتم که می خواهم همراهش تا گالری بروم. گفت پس اینجا کمی صبر کنیم رنگ های آسمان را نگاه کنیم. نگاه می کردیم و رنگ ها را برایم توضیح می داد و من کیف می کردم. سخت حرف می زد البته. صورتش که خیلی کژ می شد و مژ می شد و کلمات را مقطع ادا می کرد. بعد اگر می خواست دستش را بیاورد بالا و مثلا جایی را نشانم بدهد باید حرفش را قطع می کرد. تقریبا نگاهش نمی کردم. سرم زیر بود و کل هیکلم گوش که آنچه می گوید را یکجا و منسجم ببلعم.

خلاصه که آن روز یک ساعت بیشتر درس نخواندم و باز رفتم دنبالش و نشستیم با هم چایی و میوه خوردیم و او حرف زد و من نوشیدم و بلعیدم...

برنامه ی هرروزمان همین شده بود. با هم می رفتیم. او به نقاشی اش می رسید و من به درسم. به فواصل همدیگر را می دیدیم و چیزکی می خوردیم و حرفکی می زدیم. همان روزها گفت که عاشق همبازی کودکیش شده و به پسره هم گفته و او هم (طبعا) دعواش کرده و گفته تو را چه به من و من که آن موقع فقط ته مایه ای از آنچه حالا دارد می کشدم را در سینه داشتم بغلش کردم و زدم زیر گریه ... راستش تا آن روز اصلا به فکرم نرسیده بود که این جور آدم ها هم ممکن است عاشق شوند. ممکن است دوست داشته باشند ازدواج کنند. رک و راست می گفت که دوست دارد ازدواج کند و من هاج و واج نگاهش می کردم.

دغدغه ی اصلی م اما وضعیت خانواده ش بود. یعنی می دانستم که خب خیلی از این بچه ها در خانواده محبوب و حتی پذیرفته نیستند. اما در مورد سمیه – راستی اسمش سمیه بود – با یکی دو تا سوال بی ربط توانستم دربیاورم که با باباش دمخور است. با هم رفته بودند سفر مکه. اعتقادات مذهبی داشت آخر. عاشق امام حسین بود. سیب روی بوم روز اول سرهمین بود . مامان و خواهرهاش ولی سر ماجرای پسره باهاش چپ افتاده بودند انگار.

سمیه از آن هایی بود که پیششان هم هستی باز دلت برایشان تنگ است. شاید همین بود که حرف که می زد من بغض می کردم. اشک می ریختم.

دو ماه با هم بودیم. بعد اتفاقی افتاد که دیگر نتوانستم بروم فرهنگسرا. نه شماره ای ازش داشتم نه آدرسی. دیگر ندیدمش. هنوز هم توی هر اتوبوسی که از آن ایستگاه می گذرد سرک می کشم.

بی شیله پیله نبودن یا قالتاق بودن، مساله اینست

2010-12-22T00:33:00.000-08:00

یه روزی، اون اوایل همکاریمون، رییس اسبق فراخوندم که ای میلشو باز کنم و به یکی دو تاش جواب بدم. خم شده بودم رو لپ تاپ ش و کارم رو انجام می دادم که زد رو شونه م و گفت:" ببین! تو خیلی بی شیله پیله ای، بد نیستا...ولی من یکیو می خوام...." بعد کف دستش رو گرفت مقابل صورتم و چند بار یه وزنه ی خیالی دو سه کیلویی رو آروم آروم بالا و پایین انداخت و دهنش رو پر کرد که:" قالتاق باشه"

lost in edit

2010-12-20T06:09:00.000-08:00

lost in edit

2010-12-17T04:44:00.000-08:00

در قسمت پایانی جلد اول (فصل گرم) رمان "خانواده ی تیبو" اثر روژه مارتن دوگار شخصیت "راشل"، زنی جوان و زیبا متعلق به طبقه ی متوسط جامعه ی فرانسه، معشوقش آنتوان را که پزشکی جوان و جذاب از طبقه ی اشرافی است با سودای ازدواج با مردی به نام هیرش رها می کند. هیرش، پدرزن برادر راشل، مردی میانسال و ثروتمند و بسیار فاسد است. راشل این مرد را در حالی دیده که یگانه دخترش را وادار به تمکین می کرده و می داند که برادر و زن برادرش در ماه عسلشان در ایتالیا به دست او به قتل رسیده اند. راشل انگیزه اش از پیوند با هیرش را اینچنین برای آنتوان شرح می دهد:"... هیرش می خواهد با من ازدواج کند: او ثروتمند است و خیلی هم ثروتمند است و برای من، در این سن، هرچه باشد، ازدواج مهم است: آدم نمی تواند همه عمر در حاشیه بماند...ولی باز هم این نیست. نه، من واقعا از حد این حسابگری ها بالاترم. به دلیل اینکه تو هم ثروتمندی، یا ثروتمند خواهی شد، خوب، اگر فردا به من پیشنهاد ازدواج بکنی مطمئن باش که از رفتن صرف نظر نخواهم کرد...من دوستت دارم، عزیزکم، آن قدر که تو را دوست دارم تا حالا هیچ کس را دوست نداشته ام. ولی از او نفرت دارم. چرا نگویم؟ آره، من از او نفرت دارم. اون انسان نیست، بلکه...نمی دانم چیست! از او نفرت دارم و از او می ترسم. بارها کتکم زده است! و باز هم کتکم خواهد زد. شاید هم بکشدم...چون حسود است، بله، خیلی حسود است! یک بار، در ساحل عاج، به یکی از باربرهایمان پول داد که مرا خفه کند. می دانی چرا؟ چون گمان می کرد که خدمتکار بومیش یک شب در کلبه سراغ من آمده است. هرکاری از او بر می آید!...ولی نمی شود در مقابلش مقاومت کرد...گوش کن، چیزی هست که هیچ وقت جرئت گفتنش به تو را نداشته ام. در پالانتسا، بعد از آن سانحه، وقتی تلگراف زد و من پیشش رفتم (اشاره به ماجرای قتل برادر و زن برادر راشل)، خوب، آنجا بود که شروع شد! با این حال، من همه چیز را حدس زده بودم و در مقابل او از ترس داشتم می مردم: یک روز جوشانده ای را که برایم تهیه کرده بود جرئت نکردم بخورم، چون موقعی که آن را برایم آورد لبخند عجیبی زد. خوب، با وجود همه اینها، با وجود همه اینها...می فهمی؟ نمی توانی تصور کنی که این مرد چه جاذبه ای دارد!....

...نه، احتیاج نداشت که مرا تهدید کند یا به زور وادار به تمکین کند. فقط کافی بود که صبر کند. خودش این را می دانست: از قدرتش خبر دارد. خودم رفتم و در اتاقش را زدم! ولی فقط شب دوم در را باز کرد...آن وقت من همه زندگیم را ول کردم و همراه او راه افتادم. به فرانسه برنگشتم؛ مثل سگی، مثل سایه ای به دنبالش می رفتم. مدت دو سال و بلکه سه سال، همه چیز را تحمل کردم: ... همیشه ماجرای ناموسی! در حومه لندن موفق شده بود که همه افراد یک خانواده را با پول وادار به تمکین کند: یک دخترشان را که نشمه بود و دو خواهر آن دختر و حتی برادر جوانش را!...اسم این را گذاشته بود "میکست گریل"...یک روز افراد پلیس خانه را محاصره کردند و مارا گرفتند. من چه می توانستم بگویم؟ سه ماه در بازداشت احتیاطی به سر بردیم. ولی او توانست آزادمان کند...آه اگر حوصله داشتم که همه چیزها را برایت تعریف کنم! نمی دانی چه ها دیدم، چه ها کشیدم!...لابد با خودت می گویی:" حالا می فهمم که چرا هیرش را ترک کرد و به فرانسه برگشت." ولی اشتباه می کنی، من نبودم که او را ترک کردم! به ات دروغ گفتم. هرگز نمی توانستم ترکش بکنم. خودش مرا بیرون انداخت! و می خندید! به من گفت:" برو گم شو، هروقت اراده کردم خودت برمی گردی." من به صورتش تف انداختم...خوب، حالا می خواهی حقیقت را بدانی؟ از وقتی که به فرانسه برگشتم، همه فکر و ذکرم او بود! انتظار می کشیدم، چشم به راه بودم. تا عاقبت خودش مرا طلبید...حالا می فهمی برای چه می خواهم بروم؟...."

البته من هنوز رمان را کامل نخوانده ام اما پیش بینی می کنم با تمام این اوصاف راشل بازهم به زندگی آنتوان باز خواهد گشت در حالی که احتمالا جایی طاقتش تمام شده و هیرش را کشته است.

اما نکته ی قابل ذکر اینست که متاسفانه مدل ارائه شده از جانب مارتن دوگار کاملا ملموس است و نمونه های متعدد واقعی اش موجودند. زنانی که با توجیه "نمی دانی چه جاذبه ای دارد" و " نمی توانم در برابرش مقاومت کنم" به تعبیر این نویسنده "مثل سگ" به دنبال مردان کم و بیش مشابه راه می افتند.

* فرمانده! حمایت و راهنمایی ارزشمندتان در تهیه و انتشار مطلب حاضر را هرگز فراموش نخواهم کرد.

2010-12-11T11:48:00.000-08:00

" فاخلع نعلیک

انک بالواد المقدس طوی"

2010-09-25T22:41:00.000-07:00

می گن زمانی توی یه شهری خشکسالی می شه، مردم بدجوری در رنج و سختی می افتن، طبعا از دست کسی هم کاری بر نمیاد، دعای پیر و شیخ و عابد و فلان هم بی نتیجه و اثر می مونه
بعد تو این شهر یه برده ی سیاه پوستی زندگی می کرده، یه روزی پا می شه می ره یه گوشه خلوت و یه کوچولو با خدا حرف می زنه و شهر غرق بارون می شه
بعد بردهه سرش رو بلند می کنه می گه:" خدایا! بین من و تو سری هست که نمی خوام برملا بشه" و در دم جون می ده
دوست دارم قصه ام اینجوری تموم شه
آرزوی بارون واسه شهرم
و بعدش یه خواب آروم
آروم و ابدی

2010-06-21T11:39:00.000-07:00

همه ساله با شروع فصل گیلاس بحث های داغ و جالبی راجع به موجر یا مستاجر، مهمان یا میزبان، خواهرشوهر یا جاری و بالاخره پروتئین بدون استخوان یا با استخوان بودن موجود زنده ی درون این میوه ی خوش طعم و لذیذ در می گیرد.

2010-06-12T11:26:00.000-07:00

نامبرده در سال 1994 میلادی با مشاهده ی رقص سامبای به به تو عاشق فوتبال گردیده و هنوزکه هنوز است فارغ نگردیده است.

2010-05-05T11:00:00.000-07:00

جزو اون آدم هایی هستم که هیچ وقت جواب حاضرآماده تو آستینشون ندارن
گفتم که بدونی

2010-05-03T03:23:00.000-07:00

جمعه صبح به پاتريك اسمس زدم كه راجع به فلان مطلب بهت دروغ گفتم.
دروغ دروغ هم نگفته بودم البته بهش.
سوالي پرسيد كه جوابش مطلقا NO بود ولي من دقيقا از اين "مطلقا NO بودن" خبر نداشتم و فقط احتمال 99 درصد مي دادم كه جواب مطلقا NO هست و يك آن همينطوري الله بختكي،‌ نه براي اينكه اذيتش كنم يا سركارش بگذارم و نه براي هرفعلي از اين دست،‌ دقيقا الله بختكي (و خب شايد جهت اينكه خدايي نكرده زبانم لال "نه" از حلقم نجسته باشد بيرون) گفتم "YES".
توي اسمسم يواشكي اسمش را گذاشتم اشتباه. نوشتم كه اشتباها دروغ گفته ام و بابتش معذرت خواهي مي كنم.
جواب داد كه THAT IS ALL RIGHT :-)
و بلافاصله زنگ زد و گفت كه THAT IS ALL RIGHT.
و دارم مي گويم كه من بعد هرگاه از اين اشتباه ها،‌غلط ها و اين ها بكنم نمي گذارم به 48 ساعت بكشد،‌ در اسرع ترين زمان ممكن از طرف عذرخواهي مي كنم كه عذاب وجدانش لهم نكند.

2010-04-24T11:32:00.000-07:00

هیچّی دیگه، اومدم تعریف کنم که بابای همکارم اومده ماشین رو از جلوی در برداره ببره تو پارکینگ بعدش دقیقا نمی دونم کجا، توی پارکینگ یا نرسیده به توی پارکینگ ماشین ترکیده. بابا... که خب معلومه، روش سه طبقه خونه هم بالکل کن فیکون شده. حالا ماشین چی بوده؟ پژو چارصدوپنج. مدل؟ 86 یا 87.
اینا همه به کنار، من تو کل این ماجرا یه جمله بلند گفتم اونم اینکه چند نفر دیگه باید پودر بشن تا مشکل این پژوها حل بشه بالاخره که ای کاش لال می شدم اینو نمی گفتم. خود همکاره گفت اینا که بدشون نمی آد، شرکت فرانسوی بابت هرنفر که اینجوری بمیره خسارت می ده اینا هم نصفشو می دن به خانواده ی متوفی و بقیه اش رو هم بین خودشون تقسیم می کنن. ولی سوالی که پیش میاد اینه که مثلا هرنفری که این بلا سرش میاد طرف ایرانی جمع می کنه اسناد و مدارکو می بره خدمت طرف فرانسوی، بعد فرانسویه هم امضاء می کنه چک می نویسه می گه بردار ببر؟ بعد یک کلمه نمی گه خب تکنسین می فرستم این مشکل رو حل کنن، دیگه یک همچین اتفاقی نیفته؟ آرزومه یکی بیاد بگه اصلا اینطوری نیست، هیچکس منتظر نیست یکی تو پژو خاکستر شه تا یه پولی بهش برسه، آرزومه یکی بیاد بگه اینا دروغه، شایعه اس...
این یکی هم تو دلم مونده، تعریف نکرده ام برات
چندروز پیش یکی از وبلاگ نویس های قدیمی بعد از حدود هشت نه ماه بهم پی ام داد. پس از سلام و عید مبارکی و احوالپرسی گفتم پسرجان کجایی تو آخه؟ گفت هیچی بدبختی پشت بدبختی برام اومده و فلان
یه کم غصه اینا خوردم گفتم چطور؟ گفتش یکی از داداشام ورشکست شده، آیکون غصه الکی براش زدم ولی پیش خودم گفتم خوب حل می شه، گفتش خونه ی خواهرمو دزد زده هرچی بوده نبوده برده، یه ذره آه اینا کشیدم اونجا ولی پیش خودم گفتم خوب دوباره پا می گیرن، گفتش کارگر برادرم سر ساختمون افتاده مرده دیه براش بریدن، بغض فرستادم براش ولی پیش خودم گفتم خب اتفاق هست و حل می شه (بیشترش واسه کارگره غصه خوردم)، تا اینجا حالم خوب بود یهو گفت خودمم که یک ماه انفرادی بودم، بعد من اونجارو ول کردم دو دستی کوبیدم تو سر خودم، گفتش الانم بالای سرمادرم هستم که داره نفس های آخرش رو می کشه...گفتش به قید وثیقه آزاد شده و چند وقت دیگه هم دادگاه داره، گفتش که می خواسته با ازدواجش با یکی از آشناها آخرین آرزوی مادرش رو برآورده کنه ولی این جریان به هم ریخته همه چیز رو، گفتش که تو انفرادی جسما اذیتش نمی کرده ان ولی شبا با فکر مامانش خوابش می برده و خواب باباش رو می دیده...گفتم فردا بهت زنگ می زنم...فقط همین رو تونستم بهش بگم...فردا بهش زنگ زدم جواب نداد...اس ام اس دادم جواب نداد...دیگه جرات نکردم برای بار دوم زنگ بزنم یا اس ام اس بدم
هنوزم جرات نکردم، حتما مادرش...
الان یه حالی دارم که می تونم از اولین قطره شیری که اون روز اول خوردم تا آخرین قطره آبی که امشب از گلوم رفته پایین رو بالا بیارم رو این دنیا
رد! یه سوالی کردی مثل چراغ ماشین پلیس تو سرم دور می زنه
"چرا ما اینقدر بدبختیم؟"
سوال ناکارآمدیه، می دونم، مثل همیشه تشخیص دادم
ولی اینقدر واقعیه که نمی تونم به کارآمد یا ناکارآمدیش فکر کنم.
خوب هم نمی شم مگر اینکه یکی پیدا شه بگه ماجرای پژو دروغ بوده
یا بگه مادر دوستت خوب خوب شده هفته ی دیگه ام عروسی پسرشه

2010-02-14T10:51:00.000-08:00

شب تنهاییم در قصد جان بود

خیالت

و تنها خیالت

... لطف های بی کران کرد

2010-01-08T11:41:00.000-08:00

از سال دوم دبیرستان تا پیش دانشگاهی با دختری به نام فرشته ورزدار هم کلاس بودم. فرشته قدبلند بود، پوست گندمی پر از کک مک داشت، موها و مژه هاش خرمایی رنگ ، چشم هاش گرد و روشن و لب ها و پشت پلک هاش بنفش (شاید بشود گفت ارغوانی) بود. عشوه دار و تودماغی حرف می زد، همیشه روی آخرین نیمکت ردیف وسط می نشست و تا حد ممکن از جایش تکان نمی خورد که مانتو و مقنعه اش چروک نشود. اغلب، زنگ تفریح ها یک آینه ی دسته دار و یک کرم خیار 101 و یک مسواک سبز رنگ مارک مینا- از آن هایی که دسته شان انعطاف پذیر است- از کیفش در می آورد. مقداری کرم به لب ها و پشت پلک ها و مژه هاش می مالید بعد مسواک را می گذاشت پای مژه ها و محکم به سمت بالا می کشید تا کاملا سیخ و عمودی شوند و اینگونه بود که تفریح ما تازه بعد از زنگ تفریح شروع می شد.

2009-09-22T06:52:00.000-07:00

یکی: هاپیچی
همه: یا صاحب صبر
من: یا صبر بیصّاحاب
همه: قاه قاه قاه
یکی دیگه:اِاِاِ!!!... دخترای دم بخت صبرشون بی صاحبه
من: قوآرپ قوآرپ قوآرپ

2009-09-21T04:37:00.000-07:00

هروقت خیلی از دست خودت شاکی و عصبانی بودی برو و یه نگاهی به کامنتدونی وبلاگ طرفداران احسان علیخانی بنداز و سپس در حد خدا به خودت تبریک بگو و درود بفرست

2009-06-19T07:01:00.000-07:00

:فرمان مبارک حضرت امیرالمومنین به مالک اشتر نخعی زمانی که او را به عنوان والی مصر برگزید

مالکا، رحمت و محبت و لطف بر مردم جامعه را به قلبت بفهمان، (به طوری که آن را دریافت کند، نه این که در حد یک تصور ذهنی بماند) و برای آنان درنده ای خونخوار مباش که خوردن آنان را غنیمت بشماری زیرا مردم بر دو صنفند، یا برادر دینی تو هستند یا نظیر تو در خلقت(همنوع تو می باشند). لغزش ها از آنان سر می زند، و خطاها بر آنان روی می آورد، و از روی عمد یا خطا دچار تجاوز می گردند. مردم را از بخشش و چشم پوشی های خود آنچنان بهره ور ساز که دوست داری مثل آن را خدا برای تو عطا فرماید زیرا مقام تو بالاتر از آن مردم است و مقام زمامدار تو بالاتر از تو، و خداوند فوق زمامدار توست و خداوند کفایت امور مردم را از تو خواسته و تو را به وسیله ی آنان آزمایش کرده است

***

پس لشکریان با اذن خداوندی نگهبانان رعیت، و موجب افتخار و زینت زمامداران و عزت دین و طرق ایجاد امنیت در جامعه می باشند، و برای رعیت استقرار و استقامتی نیست مگر با لشکریان، پس برای لشکریان استقرار و استقامتی نیست مگر به وسیله ی مالیاتی که خداوند برای آنان از مواردش اخراج می فرماید که به وسیله ی آن برای جهاد با دشمنانشان تقویت شوند و لشکریان در مصالح و نیازهای خود به آن مالیات متکی باشند

***

و برای نیازمندان که مراجعه ی آنان به تو ضروری است قسمتی از وقت خود را اختصاص بده که با شخص تو به طور مستقیم ارتباط برقرار کنند و برای آنان مجلس عمومی قرار بده که در آن جا به خدایی تواضع کنی که تو را آفریده است و در این ارتباط لشکریان و معاونانت مانند نگهبانان و پاسبانانت را از آنان دور بساز، که کسی که از آن نیازمندان با تو سخن می گوید بدون گرفتگی زبان (بدون نقص) سخنش را بگوید زیرا من در مواردی متعدد از رسول خدا(صلوات الله و سلامه علیه) شنیدم که می فرمود: هیچ امتی به پاکی و قداست نخواهد رسید اگر حق ضعیف آن امت از قدرتمندش بدون گرفتگی زبان (و بدون نقص) گرفته نشود

***

مالکا، بپرهیز از خون ها و ریختن خون های مردم بدون مجوز قانونی، زیرا هیچ چیزی به انتقام خداوندی نزدیک تر و از نظر نتایج وخیم تر و برای نابود کردن نعمت خداوندی موثرتر و برای منقرض ساختن روزگار دولت قاطع تر از خونریزی به ناحق وجود ندارد و خداوند سبحان (در روز قیامت) حکم میان بندگان خود را از حکم درباره ی خون هایی که ریخته اند آغاز خواهد کرد. مالکا، هرگز سلطه و اقتدار خود را با ریختن خون حرام تقویت مکن زیرا ریختن خون حرام(نه تنها سلطه و اقتدار تو را تقویت نمی کند بلکه) آن را پست و ناتوان نیز می سازد و بلکه آن را از بین می برد و از تو می گیرد و به دیگری منتقل می نماید و تو برای ریختن خون حرام عمدی عذری نه در نزد خدا داری و نه در پیش من زیرا مجازات ریختن خون حرام قصاص است

***

...در این سخن بیزاری از ظلم می جوید

سوگند به خدا اگر شب را در حال بیداری روی خار سعدان به صبح برسانم یا بسته در زنجیرهای آهنین و سنگین بار کشیده شوم، برای من بهتر از آن است که خدا و رسول او را در روز قیامت ملاقات کنم در حالی که بر بعضی از بندگان ظلم روا داشته ام و چیز بی ارزشی از پس مانده های کاه و علف دنیا را غصب نموده باشم. چگونه ظلم روا بدارم به کسی، به خاطر نفسی که برگشت آن به سرعت برای پوسیدن است و قرار گرفتنش در خاک طولانی

سوگند به خدا اگر تمامی اقالیم هفتگانه ی دنیا با آنچه زیر آسمان های آن ها است به من داده شود تا خدا را با ظلمی به جهت کشیدن پوست جوی از دهان مورچه ای معصیت کنم هرگز چنین خطایی را مرتکب نگردم

***

وقتی در حاشیه ی نماز جمعه ی پرشکوه تهران روضه ی اهل بیت پیامبر خاتم خوانده می شه ولی در متن اون خبری از سیره ی ایشان در گفتار و رفتار نیست

وقتی رییس جمهور مملکت سخن خودش رو در هر شرایطی با یاد و نام ولی الله الاعظم شروع می کنه و تا جمله ی آخر- والسلام علیکم و رحمت الله و برکاته- چیزی جز دروغ از دهانش خارج نمی شه

وقتی بسیجی و سپاهی و پاسدار و غیره و غیره با سربند و یا نیت یازهرا و یاعلی و یا حسین وشاید به نام ایشان با گلوله ای که از بیت المال تهیه شده سینه ی صاحب مال رو می شکافه

وقتی حتی گوینده ی اخبارکلام خودش رو با صلوات بر محمد و آل محمد شروع می کنه و بعد تا اونجایی که جا داره دروغ به هم می بافه

وقتی در یک حکومت اسلامی اموال عمومی با اهمیت تر ازجسم و روح عموم مردم تلقی و جلوه داده می شه

وقتی یک اتوبوس واحد به آتش کشیده شده رو به عنوان حق تضییع شده ملت سر نیزه می کنند تا ملت یادش بره که قبل از انتخابات صحبت از چندین میلیارد حق دزدیده شده بود

نمی دونم چطور می شه اون دسته از آدم هایی رو که تقصیر رو به گردن اسلام و اهل بیت پیامبر خاتم می اندازند و دق دلشون رو با نثار انواع و اقسام توهین ها به این خاندان خالی می کنند متقاعد کرد که این طایفه با اون طایفه هیچ گونه سنخیتی ندارند. نه تنها سنخیت ندارند بلکه در تضاد کامل به سر می برند

تصور کنید که شخصی در لباس پزشکی به اشتباه دارویی رو تجویز می کنه یا طی عمل جراحی مرتکب اشتباهی می شه که این اشتباه به قیمت از دست رفتن جان بیمار یا مثلا فلج شدنش تمام می شه

اینجا باید یقه ی اون شخص در لباس پزشکی رو چسبید یا باید به علم پزشکی توهین کرد یا ر*د به ابن سینا؟

هرچند که این روزها عدالت علی ابن ابی طالب، حق جویی دختر رسول خدا، تدبیر و کفایت حسن ابن علی و ظلم ستیزی و شجاعت و عزت حسین ابن علی در اثر بی عدالتی و بی انصافی و بی کفایتی و ظلم و جور و ذلت نفس حکام این مملکت به جوک شباهت پیدا کرده ودر بعضی موارد به جای اینکه مایه ی مباهات باشه مایه استهزاء و تمسخر گردیده باید فقط امیدوار بود که اون دسته از آدم های بالایی حساب اسلام رو از حساب کفر و حساب حق رو از حساب باطل و کذب جدا کنند

نوستول قریب الوقوع

2009-05-10T11:12:00.000-07:00

دندونای مصنوعیشم اصله

بدجوری به لثه هاش وصله

یا مثلا

بدجوری به ریش ما بسته

...یا

2008-12-28T11:48:00.000-08:00

الان شنیدم خانمی توی یکی از شبکه های تلویزیون می گفت که فلانی خود ادراری دارد. حالا فارغ از اینکه این "خود ادراری" چجور مرضی است فکری شده ام که نکند نقطه ی مقابلش چیزی در حدّ و حدود "دیگرادراری" باشد

2008-12-22T05:50:00.000-08:00

گفتا برون شدی بتماشای ماه نو
از ماه ابروان منت شرم باد رو

با تشکر ویژه از مسافر اما در خانه ی عزیز

بازگشت میم-میم

2008-11-07T09:08:00.001-08:00

میم-میمِ ما، نازنین زنی که پیشتر ماجراهای باورنکردنی اما شدنی اش را خواندید، با یک بغل دلتنگی و یک کوچولو در بغل، با کوله باری از مهر و عطوفت مادرانه و ساکی پر از پنبه ریزریز و پستانک و شیردوش بر کول به شرکت بازگشت

ما از یک هفته قبل کم کمک خودمان را مهیای ورودش کرده بودیم. سالن های تولید و انبار را خوب نظافت کردیم. پول جمع کردیم و دادیم دست آقا مراد تا برود و یک خروس چاق و چله ی نابالغ بخرد برای قربانی. حتی مراسم استقبال را هم هر روز صبح تمرین می کردیم؛ شادی در نقش آقا نباتی از سرویس پیاده می شد و زنگ شرکت را می زد و بعد می رفت و بقچه بستینه ی میم-میم را از صندوق عقب بیرون می آورد. تا من اف اف را می زدم بچه ها می ریختند جلوی در و فتانه که در نقش خواهرش ظاهر می شد را از ماشین بیرون می کشیدند و برای بوسیدنش از سروکول هم بالا می رفتند. اوهم هربار توی آن هیاهو و کش و قوس مثلا یکدفعه یاد چیزی می افتاد و گشاد- گشاد، مثل خود میم-میم، می دوید دنبال نباتی ای که دیگر حرکت کرده بود، که چی؟ هیچی گل پسرش را توی سرویس جاگذاشته بود. بعد همه می آمدیم داخل حیاط. مراد که گارد سلّاخی گرفته بود همین که صدای بسته شدن در را می شنید صلوات جلیّ ختم می کرد و خروس خیالی را سر می برید. اینجا فتانه و بالش زیربغلش را می نشاندیم روی یکی از گاری ها. داود خله جلو گاری را هل می داد و ما پشت سر دست زنان و پایکوبان تا در دفتر مشایعتشان می کردیم

*****

صبح امروز، با شنیدن صدای زنگ و اشاره ی دست شادی افراد با حرکات افقی و عمودی و مورب و دورانی به طرف در رفتند. من اما جای یک نوآوری دبش، از همان هایی که در آن می شکفد و هیچ وقت هم نمی پلاسد،را در این سناریو خالی می دیدم به همین خاطر به جای در آدم رو زدم و هردو لنگه ی در گاراژی را باز کردم تا صحنه ی پرکشیدن یاران میم-میم یه سویش رویایی و خیال انگیز شود. . .الحق و الانصاف رویایی تر از این نمی شد که بشود

چه اهمیتی می توانست داشته باشد که از کدام گوری؟ مهم این بود که کچله لعنتی پیدا شده بود وحالا با گشوده شدن آن دروازه ی جهنمی در مقابل دیدگانش حیات پرشده بود از موش هایی که استطاعت خرید سوراخ را نداشتند. قربانی اصلی این ماجرا هم، وقتی کچله لگد محکمش را حواله ی در کرد، صلوات بلندی فرستاد و آبی به حلق خروس زبان بسته ریخت و پخ پخ. تقصیری نداشت بیچاره. توی برنامه سربلندکردن مراد لحاظ نشده بود

*****

تنها و با چشمانی اشک آلود به استقبال میم-میم رفتم. بالاجبار خودش را بوسیدم و برای بچه اش شکلک بانمکی درآوردم. با تعجب نگاهم کرد و پرسید"کچله؟" جواب دادم:"نه، از شوق دبدار مجدد شماست". کیفور شد و به قول خودش چشم هایش را پر کرد. بعد هم بچه را انداخت توی بغل من و رفت آبی به صورتش زد و چند فین آبدار خاطره انگیز کرد و برگشت. بچه را که بهش برگردانم با پیشنهاد جانانه ای مواجهم کرد.

"کمکم می کنی عوضش کنم؟"-

فکر کردم:" چه شانسی! چی از این بهتر که بتوانم آدمیزاده ای را، ولو اینکه کودکی باشد، عوض کنم". در واقع به نظرم می رسید مهم نیست کیس کوچک باشد، مهم اینست که کار بزرگ باشد. پس دستانم را با اشتیاق باز کردم و گفتم:" همه جوره در خدمتتان هستم" که ناگهان سنگینی چیزی شبیه وزنه ای یکی دو کیلویی را در دستم احساس کردم..."بی زحمت اینو بنداز سطل آشغال، خیرببینی"...هاه...چی بود...پوشک بچه ی خانم میم-میم

*****

خب گاهی وقت ها شانس آدم ** از آب در می آید. اشکالی ندارد. دست خود آدم که نیست. اتفاقی است که افتاده....البته بایدبگویم گاهی وقت ها آن اتفاقی که هم اشکال دارد و هم دست خود آدم هست می افتد

"حالا کی می خواهد جمعش کند؟..shit, No"

دستش نزن، الان خودم را می رسانم". میم-میم خودش را در جمع کردن گندکاری، هرچه می خواست باشد، استاد می دانست و البته در این مورد خاص بهترین گزینه همان خودش بود.

*****

خب، توی این فاصله ی یک ربع، بیست دقیقه ای که خانم میم-میم داشت اوضاع بیرون را سروسامان می داد من می توانستم برای سئل یک مراقب باشم یا نه، می توانستم بیشتر از یک مراقب باشم که طبعا بیشتر بودن را انتخاب کردم. رفتم و بیدارش کردم و مقابل خودم ایستاندمش. بعد از چند ثانیه مثل همه ی نوزادان دیگر شروع کرد به وارفتن. نگاه عتاب آلودی بهش انداختم و گفتم:" ببین کرّه خر! (اندکی تند رفتم، می دانم، اما خیلی زود درستش کردم)

به آنِ کرّه خریش یا نهایتا یکی دو روز بعد از تولد روی پای خودش می ایستد ولی آدمیزاده بعد از شش-هفت ماه تازه چهار دست و پا می شود. به نظر تو افت ندارد؟" اینجا شستم را محکم توی دست گرفت. فهمیدم که واقع مطلب را گرفته و الان دارد با شیوه ی خودش تایید می کند. این شد که با استدلال" من راضی، تو راضی، گور مرگ ناراضی" به حالت چهاردست و پا روی میزکنفرانس تنظیمش کردم. قرار شد یکی دو سه دور اول را خودم همراهش باشم و بعد برود و انشاء الله وارد مرحله ی انفرادی بشود. دور اول را از سر تا ته میز کنفرانس رفتیم. برای شروع بد نبود. در دور دوم کمی به زبان مادریش تشویقش کردم. استقبال کرد و روند موفقیتش رو به رشد گذاشت. حتی در دور سوم بهتر هم شد. اگر تمرین هایمان به همین خوبی پیش می رفت سر ماه می توانست از روی مانع های نیم متری بپرد. در ابتدای دور چهارم، آنجا که احساس کردم دیگر بیش از این از من کاری ساخته نیست حلقه ی دستم را از دور شکمش باز کردم و به نشانه ی آرزوی موفقیت و تشویق مضاعف محکم زدم پشت پوشکش و

"و گفتم:" برو سئل

*****

چند دقیقه ای است که اوضاع تقریبا عادی شده. میم-میم چای می نوشد و من برای کودکی که در آغوش دارم لالابای مورد علاقه ام را می خوانم

Hush, little baby, don't say a word,

Mama's going to buy you a mockingbird.

If that mockingbird won't sing,

Mama's going to buy you a diamond ring.....

2008-07-10T06:27:00.000-07:00

این روزها دارم عمدا به یاد می آورم دکتر فروزانی را که می گفت:" من در حالی سر جلسه ی آزمون دکتری حاضر شدم که دو ساعت قبلش جسد دختر پنج ساله ام را تحویل پزشکی قانونی داده بودم. اشک می ریختم و پاسخنامه ام را پر می کردم

"... فقط برای اینکه ثابت کنم این دو قضیه هیچ ربطی به هم ندارند

2008-06-22T08:23:00.000-07:00

یکی از نکات آزاردهنده و به زعم نگارنده (توله غول درون: چه دستشویی خوردن های زیادی>>> سلام گتسونهمید) آزار دهنده ترین نکته درمورد آرایش خانم ها وجود گلوله های ریز و درشت ریمل روی مژه هاست که این امر، خود موید ماجرای "عجله ی طرف برای خَشگِل شدن" می باشد

The Hardest Part

2008-05-11T10:57:00.000-07:00

برنامه آتی: تهیه رمزگشای کیمیاگرِ پائولو کوئیلو

گشودن هردو کتاب در امتداد یکدیگر

نمودن اسرار کیمیاگر Highlight

جستار "کلید اسرار" در رمزگشا

ر**نش مادام العمر به پائولو کوئیلو

"اشعار يك "ديوونه

2008-04-29T03:09:00.000-07:00

بي خيالِ ميم-ميم؛

...گاف-كاف رو داشته باشيد

توی هر شهری یه دیوونه داره"
دیوونه شاخ نداره، دم نداره
دیوونه حرف خاصی واسه گفتن نداره
دیوونه اون مادر پیری که به پسرش می گه
پیرشی پسرم
در حالی که اون پسر
آرزوی مرگشو [از] خدا داره
دیوونه اون بچه ای که
وقتی توپش لای درختا گیر می کنه
آرزوی مرگ درختا رو از خدا داره
دیوونه منم که دیوونتم
دیوونه تویی که دیوونمی
دیوونه هر دوتامونیم که دیوونه ی همدیگه ایم
اگه یه روز یکی بهت گفت دیوونه
بگو تو دیوونه ای که نمی دونی کی عاقله کی دیوونه
پس قربون هرچی دیوونه
"شعرم ازيه ديوونه

Riise تقديم به

2008-04-23T22:43:00.000-07:00

کثافت گه خر ان نفهم بی شرف بی ناموس ان پریده ی "

ان خورده ی گه صفته پی پی تفاله آشغال كله ي بی ادب دیوونه ی الاغ گاو بزمجه ی ازگل گداگشنه ی بی تربیت الدنگ گوساله ی ان کش گه برگشته ی اخی اوفونی چرکه ان گربه ی لجن ته جوب پوست گوجه فرنگی توی ان ان به سگ گه به سر سگ تو گور لجن در مال ففاره پیزی عنتر مالیده ی ان ور مالیده ی ریدمون بی فرهنگ و بی پرستیج مرتیکه جوعلق ان به لب ترکمون خرچسونه بوزینه نسناس ان تلق تولوق کن ریدمون تف به گور تنه لش ولگرد ان هیکل بیمار توله خرس جوجه گرگ تفاله چایی مرده شور برده گوربه گورشده آب دهن بز عنکبوت خفاش سگ پاکوتاه گوریل ان له شده هیکل قناس ان به ان شده ان باقالی مرده سگ بی شعور ان و گه قاطی وحشی زنگباری زنجیری گوسفند ان مرغ بی نزاکت مرگ بر تو حییون کثیف ان مرد ان سوخته اسهالی ان تو چشم کره سگ توله الاغ گربه صفت میمون پرست علاف ان نما کاکاسیاه (اینم فش نجاد پرستی) و

"...

كپي رايت: گتسون *

شیخ و پند، پند و شیخ

2008-04-20T09:01:00.000-07:00

مجری شبکه دو(در حالی که به دوربین شماره ی دو خیره شده است): خب، بینندگان عزیز در خدمت همسرمحترمه مرحوم سعدی هستیم

دوربین شماره یک همسر محترمه مرحوم سعدی را نشان می دهد

مجری شبکه دو (چرخش ناگهانی به سمت مهمان برنامه، کشیده شدن سر و گردن به جلو، تنگ شدن چشم ها، لبخند ملوس): خانوم، شیخ تو خونه هم همینقدر پند می دادن؟

:ریرxxبعدال

به لحن مجری در هنگام پرسیدن این سوال فکر کنید

طرز كاردك زدن در رقص قديمي ايراني

2008-04-14T06:00:00.000-07:00

ابتدا به توسط خودتان يك زاويه 90 درجه تشكيل دهید
سپس كاردك مخصوصي را كه قبلا با روبان و گل و گياه و نوارچسب و اكليل آذين بسته ايد از قسمت لبه كنگره دار روي ساق پا نگاه داريد
دست ديگرتان را به شکل کاردکی مجازی درآورده و بالاتر از دسته كاردک حقیقی قراردهيد
حالا كاردك حقیقی و متناوبا کاردک مجازی را آرام و سبكبال از پايتان جدا كرده و بالا بیاورید و همزمان در جهت حركت عقربه هاي ساعت به قاعده يك ربع بچرخید
در اين مرحله كاردك حقیقی را روي زانو قرار دهید و در فاصله قراردادن کاردک مجازی بالاي كاردك حقیقی يك ربع ديگر بچرخید و به همين ترتيب كار را ادامه دهید
جابجايي كاردك ها كلا در چهار مرحله صورت مي پذيرد. به عبارت دیگر زمانی که شما به نقطه شروع حرکت رسیدید کاردک حقیقی می بایست به فرق سر شما بخورد

نکته-1: برای اجرای هرچه موفقیت آمیزتراین برنامه در دو مرحله آخر لبه کاردک ها را به سمت خودتان برگردانید

نکته-2: برای هرچه شدیدترشدن این حرکت می توانید در هنگام چرخش پاشنه پا را محکم به پشت بام ران خود بکوبید

نکته-2*1: توجه داشته باشید که هرچقدر حرکت دورانی شما شدیدتر و حرکت کاردک های شما نرمتر و نازتر باشد رقص شما تاثیرگذارتر خواهد بود

نکته-3: به منظور پیشگیری از حوادثی نظیر فرورفتن نوک کاردک در چش و چار مدعوین و میهمانان این حرکت را چند بار به کمک اشیاء کم خطر تمرین کنید

موارد کاربرد

تقدیم کاردک مخصوص کیک بری در مراسم تولد*

تقدیم کاردک مخصوص کیک بری در مراسم عقد*

تقدیم کاردک مخصوص برّه بری در مراسم عروسی*

تقدیم کاردک مخصوص هندوانه بری در مراسم حنابندان*

تقدیم کاردک مخصوص به شیکم آدم های ناجور*

...منتظر آموزش های بعدی ما باشید

به شکوفه ها به باران برسان سلام ما را

2008-02-04T21:30:00.000-08:00

... غیر از این چیزی نمی شه گفت

درودگری کار بوزینه نیست

2008-01-12T07:45:00.000-08:00

گر مدیریت از این است که ایشان دارند

* وای اگر از پس این میخ بود میخ دگر

:آورده اند که *
بوزینه ای درودگری را دید که بر چوبی نشسته بود و آن را می برید و دو میخ پیش او بود، هرگاه که یکی را بکوفتی دیگری که پیش از آن کوفته بود برآوردی، در این میان به حاجتی برخاست بوزینه بر چوب نشست و بریدن گرفت از آن جانب که بریده بود انثیین او در شکاف چوب آویخته شد و آن میخ که در کار بود پس از آنکه دیگری بکوفتی برآورد و هر دو شقّ چوب به هم پیوست و انثیین او محکم در میان چوب بماند از درد رنجور گشت و از حال بشد، درودگر باز رسید و او را دستبردی نمود سَرَه تا هلاک شد. و از اینجا گفته اند که: درودگری کار بوزینه نیست

بدون شرح

2007-12-03T03:33:00.000-08:00

یادم میاد ثلث اول کلاس چهارم ؛ یه روز سر زنگ جغرافی ؛ خانم آقاجانی واسه خاطر اینکه فراموش کرده بودم سه تا سوال از متن کتاب در بیارم کف دست سنگینش رو بلند کرد و با قدرت هرچه تمام تر کشید رو گونه ی سمت راستم

ِیادم میاد ترم اول سال چهارم ؛ یه روز سر کلاس اخلاق ؛ حاج آقا حسین زاده در جواب سه سوالی که در مورد جبر و اختیار پرسیده بودم بلند خندید و در حالی که کف می زد گفت: این قضیه برای من حل شده ست.
.
.
.
معلم عزیزم شمع شدی شعله شدی سوختی تا هنر خود به من آموختی

دعای روز آخر

2007-11-21T08:19:00.000-08:00

بارالها مرا از چاه آرزو نجات بده

از دفتر خاطرات خانم میم-میم

2007-11-19T02:01:00.000-08:00

امروز بهترین روز عمر من بود. البته اول هایش یکمی گند بود. صبح صبحانه و ناهار هاشم را پیچیدم توی مشمّا و گذاشتم توی ساکش. موقع خداحافظی خواست ماچ پاچم کند. نمی دانم چرا خود به خود چشمهایم را پر کردم. اون که رفت منم گرفتم خوابیدم تا هشت. بعد هم حاضر شدم و رفتم پایین. آقا نباتیِ بی شور نیم ساعت دیر کرد. نه رسیدیم کارخونه. کچلِ صندلی گذاشته بود ته حیاط ؛ نشسته بود.. جواب سلام هیچکدوممون را نگرفت. معلوم بود جنّاش حسابی اومده بودند. رفتم یه چرخی تو انبار زدم. نصف قوطیا باد کرده بود. نصفش هم ترکیده بود. انبار را بوی تاپاله برداشته بود. یکی از بادکرده ها را برداشتم چپوندم تو آستین روپوشم و رفتم تو حیاط. دیدم طبق معمول یکی دو تا از دخترها را گرفته به حرف. حتما دوباره داشت از پشتِ منو فتانه می جُیید. تا رفتم جلو دستاشو محکم به هم زد و گفت بعله ه ه ه ، آرتیسته اومد. فیلمه پاره شد. بعد هم اخماشو ریخت و گفت بفرمایید خانوم. یواشکی قوطی را سرّوندم پایین و بهش نشون دادم و گفتم آقا قوطیای این تاریخ همش باد کرده. گفت خب عمو چرا به من می گی؟ مرادو صدا کن بیاد جمع کنه بریزه سلط آشغال. دیگه؟ سرمو تکون دادم که یعنی هیچی. گفت بفرما سر کارت. برگشتم. صداشو می شنیدم اما. می گفت ده بار بش گفتم برو بشین تو خونه ات من حقوقتو واست می فرستم. می دونی که عمو جون؟ شوهرش که کار نمی کنه؛ داداشه خرجشون رو می ده... رفتم بالا پیش شادی. نشستم به گریه کردن. اونم عصبانی شد و شروع کرد به فحش محش دادن به کچلِ. بعد هم حرفمون کشید به زنجان و دوا درمون من. رفتم تقویم جیبیم را آوردم و با هم حساب کتاب کردیم. گفتم زنِ؛ زنجانیِ؛ می گفت نمی شه به تقویم اعتماد کرد. دلم گرفته بود. نمی دونم چی شد که زدم زیر آواز...از همه دل بریدم به خاطر تو/رنگ خوشی ندیدم به خاطر تو/دمبال تو اومدم سایه به سایه/زخم زبون شنیدم به خاطر تو/ وای از این عشق گنه آلود... روی میز ضرب گرفته بودم و می خوندم و اشک می ریختم. شادی گفت برگشتنی بیا بریم خونه ما. خاله هام هم هستن، دور همی خوش می گذره. قبول کردم. هاشم گرسنه می موند ولی خب دیگه چیکار کنم. اَه مرتیکه ساعت پنج و نیم ولمون کرد. اینقدر جعبه بلند کرده بودم که کمرم داشت ازهم جدا می شد. آقا نباتی بیچاره را بگو که یک ساعت و نیم پشت در معطل شده بود. برای اولین بار سرِ رد شدن از بزرگترین یوهّوی دنیا گریه ام گرفت. چون سرم محکم خورد به طاق ماشین. رسیدیم خونه دخترعمو اینا. همه جمع بودند. چایی خوردیم و گفتیم و خندیدیم. منم تقویم جیبیم رو آوردم و خط های قرمزش را نشون دخترعمو دادم. گفت با بیبی چک بهتر معلوم می شه. شادی و فتانه با چادر رنگی و لباس تو خونه ای رفتن از داروخانه سرِ خیابون بیبی چک بخرند. بعد از یکساعت خوشحال و خندون برگشتند. مثل اینکه رفتنی علی دیوونه را دیده بودند. سوارشون کرده بود و برده بودشون ددر. خرش کرده بودند و گفته بودند که دستش سبکه و اینجوری بیبی چک را هم انداخته بودند گردنش. خلاصه من را با یک کاسه بدردنخور فرستادند تو توالت. مثانه ام پر بود اما گلاب تو روتون شاشبند شده بودم. خلاصه بعد از سه ربع ساعت؛ توی یک چشم به هم زدن خودم را خالی کردم و کاسه را پر. عجب رنگ و بویی هم داشت لامصّب. بردمش گذاشتمش لب اپن دخترعمو اینا. دست و پام می لرزید. دخترعمو؛ بیچاره؛ بیبی چک را فروکرد تو کاسه. کوچیک و بزرگ دورش جمع شده بودند. یکدعفه همه جیغ کشیدند و پریدند رو سر من. همدیگر را ماچ می کردیم و های های گریه می کردیم. به خودمون که اومدیم دیدیم هدا کاسه شاش را خالی کرده رو سر حسام. مهناز بنا کرد حسام را زدن. گفتم مهناز من شاشیده ام. هدا ریختتش. تو چرا حسام را می زنی؟ کرکر خنده راه افتاد دخترعمو گفت شگوم دارد. حتما بچه ات پسر می شود.

اولین کسی که باخبر شد علی دیوونه بود. فتانه زنگ زد و بهش گفت دو جعبه شیرینی بگیرد و بیاید دنبالمان. من هم گوشی را گرفتم و بابت بیبی چک ازش تشکر کردم. خوشحال بود که در این کار سهمی داشته است
.... امروز ساعت هشت شب من فهمیدم که حامله شده ام

پ.ن.1- "بزرگترین یوهّوی دنیا" بزرگترین سرعت گیر خیابان محل کار خانم میم-میم است. رسم بر این است که راننده ی سرویس با شتاب هرچه بیشتر از روی این سرعت گیر رد می شود و افراد داخل سرویس در این هنگام یکصدا فریاد می زنند: یوهّووووووووووووووو

پ.ن.2- علی دیوونه یکی از دوست پسرهای فتانه می باشد.

خاطرات من و حاج آقا

2007-11-09T23:20:00.000-08:00

حاج آقا از انگلیس برگشته. دو هفته ای می شد که ندیده بودمش. با آن زنک مو زرد بدترکیب رفته بود. گرچه صدایش را شنیده بودم اما خوب شنیدن کی بود مانند دیدن؟
بفهمی نفهمی جوان تر شده لاکردار و چاق تر البته. شکمش،عیناِ مار بوآیی که یک موش صحرایی را ببلعد، آویزان شده. مثل همیشه- وقت هایی که از فرنگ برمی گردد- پیراهن صورتیِ صورتی و شلوار گل و گشاد کتان کرمی پوشیده،صورتش را آنکارد کرده وخودش را غرق عطر فرموده که خب، مانع رسیدن بوی گند نفسش به مشام نمی شود.
از صبح تا به حال افتاده به زیر و رو کردن تمام سوراخ سنبه های ریز و درشت ساختمان. اینجا را که تفتیش می کند ماتحتش را قلمبه می کند و راه پله های اتاق بالایی را در پیش می گیرد. نیم ساعت طول می کشد تا دوباره میاید پایین. از همان پشت شیشه چپ چپ نگاهم می کند و راست شکمش را می گیرد و می رود سروقت اتاق های دیگر. بعد هم تالار و انبار و حیاط و شوفاژخانه و توالت ها و حمام ها و آشپزخانه. چه می دانم؟ شاید دنبال رشته موی سپیدی، تار ریش و سبیلی، دانه ی درشت تسبیحی، ریشه ی قرمز رنگ دستمال یزدی ای، چیزی می گردد. سرآخر هم نعره کشان برمی گردد همینجا. می نشیند. می پرسم خوش گذشت حاج آقا؟ تسبیح دانه ریزش را دور دو انگشت می پیچد. سیخ نگاهم می کند. صدایش را آرام توی دماغش می اندازد و می پرسد چه خبر آقاجون؟ می گویم سلامتیِ شما. سرش را پایین می اندازد. انگار می داند که این جور نگاه های سیخکی اش زبانم را کلید می کند. با چند جمله دست و پا شکسته ی بی سروته بهش می رسانم که دو هفته ی پیش، همان موقع که پرواز تهران-لندن اوج می گرفته من مرغ دل خواهرو برادر و خویش و قومش را پرّانده ام روی خاک های بقیع. نفس بلندی می کشد. انگار می گوید "پیشششششششششششششششش" صدای ناله ی بع بعی ها از توی حیاط می آید. اقدس را از پشت شیشه می بینم. سینی چای و پولکی زعفرانی را روی یک دستش گرفته و دست دیگر را برای ضربه زدن به در آماده می کند. پلک هایم را پایین می اندازم. وارد می شود. سینی را با فاصله از دستان حاج آقا روی میز می گذارد و به سرعت خارج می شود. صدای جیر و جیرّ در آشپزخانه با دستور "ماء الشعیر" حاج آقا درهم می آمیزد. از جا کنده می شوم. تا به در برسم تسبیح را از دور انگشتش باز می کند و می گوید بشّین خانوم، کار تو نیست. هنوز سرش زیر است. اقدس اینار با سینی ماء الشعیر و لیمو ترش و لیوان لبالب از یخ برمی گردد. هنوز سینی را روی میز نگذاشته که حاج آقا بلند می شود. یخ های توی لیوان تق و تق به هم می خورند. سردم می شود. با چند قدم بلند به ته اتاق می رسد. تند تند نفس می کشم. خم می شود و انگشتانش را یک به یک به دسته ی چمدان طوسی رنگی که یک نوار باریک سفید دورش پیچیده شده می چسباند و بلندش می کند. خون زیر پوست دستش جمع می شود. برمی گردد. این بار آرام تر قدم برمی دارد. هوایی که می بلعم انگار توی دلم تاب می خورد، راه به بیرون نمی برد. توی چارچوب می ایستد. چمدان را کناردستش می کارد. ناگهان چمباتمه می زند. تسبیح را کف دستش جمع می کند. نوک انگشتانش را روی فرش می لغزاند. دستش را به صورتش نزدیک می کند. محکم ها می کند و بلافاصله بو می کشد.

خرمگس می گوید: آآآآآآآآ

2007-10-27T07:21:00.000-07:00

آیا هرگز از خاطرتان نگذشته است که شاید آن دلقک تیره بخت نیز روحی داشته باشد -روحی زنده، در تلاش انسانی- که در جثه ی بدمنظری به نام جسم مقید شده است و ناگزیر از بندگی آن است؟

شما که نسبت به همه چیز تا این اندازه دل نازکید...شما که از دیدن جسمی در جامعه ی احمق ها و چند زنگوله متاثر می شوید...آیا هرگز به روح نگون بختی که حتی آن جامه ی چهل تکه را هم ندارد تا برهنگی هراس انگیزش را بپوشاند فکر کرده اید؟

اگر و اگرنه ها

2007-09-16T01:08:00.000-07:00

اگرجربزه داری عاشق شو
اگرنه وابسته نشو
اگر شدی رویش اسم عشق نگذار
اگر گذاشتی بهش اعتماد نکن
اگر کردی متوقع نباش
اگر بودی امید نبند
اگر بستی [چشمت کور، دندت نرم] بکش!
اگر کشیدی بفهم!
اگر فهمیدی تکرار نشود لطفا

ماجراهای خانم میم-میم

2007-08-19T01:22:00.000-07:00

حدودا یک دو سالی هست که خواهر یکی از بچه های تولید (دقیقش را بخواهید می شود سوپروایزر) با سمت سرپرست کل انبار در کارخانه مشغول به کار شده. یک خانم مهربان، با شخصیت، با اعتماد به نفس بسیار بالا، خوش صدا، مومن و معتقد به تمامی شئون انسانی و اسلامی، مودب و بسیار دوست داشتنی.
خانم میم-میم...همان خواهر سوپروایزر که به تازگی...تازگی تازگی هم که نه، یک دو سالی هست که با سمت سرپرست کل انبار در کارخانه مشغول به کار شده ... بله! این خانم میم-میمِ ما به تازگی... البته تازگی تازگی هم که نه...یک دو سالی هست که ازدواج کرده و در کنار همسرش روزگار شیرینی را سپری می کند...خب البته...منهای آن یک دوباری که سر یک اختلاف سلیقه کوچولو پایشان به دادگاه خانواده باز شد و سه چهار باری که با مادر شوهر و خواهر شوهر و جاری و برادر شوهر کارشان به من من، تو تو، کشیدم، چه کسی را کشیده شد و ماجرای اخراج جناب همسر از کار به محض آغاز زندگی مشترک و ماجرای تنبلی و تن پروی و علاقه مفرط آن جناب به خانه نشینی و استراحت دادن به نشیمنگاه و ماجرای ازدواج پسر آقای صاحبخانه که باعث آوارگی پیش از موعد خانم میم-میم و جناب همسر شد و ماجرای دردسرهایی که دوست پسر سابق خانم میم-میم برای او و همسرش به وجود آورد و ماجرای دردسرهایی که دوست دختر [سابق] جناب همسر برای او و خانم میم-میم به وجود آورد و ماجرای بچه دار نشدن و زخم زبانهای فک و فامیل که از همان روز اول این زوج جوان را رنج می داد و یک دو درگیری مختصر لفظی و غیرلفظی جناب همسر با برادرهای خانم میم-میم...آره دیگه...منهای این موارد معدود، به تحقیق می توانیم بگوییم که خانم میم-میم و همسرش، زوجی خوشبخت هستند.
شاید بد نباشد بدانید که خانم میم-میم قبلا در یک کارخانه تولید شکلات و آدامس و آبنبات قیچی نظافتچی بوده اند...البته نظافتچی که... نمی شود گفت چون آنطوری که خودش تعریف می کند طی سالیان متمادی کلیه خرید و فروش ها اعم از داخلی و خارجی، پروسه اداری، کارگزینی و مدیریت منابع انسانی، کنترل کیفی محصولات، اخذ انواع استانداردهای داخلی و خارجی و سایر امور مهم مدیریتی ذیل نظر ایشان صورت می گرفته و فقط و تنها فقط دست خدا بالای دست ایشان بوده است...[برای فرستادن جریان سیال ذهنتان به جاهای بد و شک برانگیز عجله نکیند چون شما هنوز یک چیز را نمی دانید...البته یک چیز که...چه عرض کنم!] شما هنوز ده ها و صدها چیز را در مورد خانم میم-میم و توانایی ها و قابلیت های منحصر به فردش نمی دانید. اصلا همین توانایی ها و قابلیت های بی بدیل باعث شده که خانم میم-میم همواره مورد تحسین اطرافیان قرار بگیرند...خب البته... این اطرافیان که می گویم، منهای من، جملگی قوم و خویش و دوست و همسایه ایشان هستند.
یک از بارزترین، بنیادی ترین و تحسین برانگیز ترین ویژگی های فردی خانم میم-میمِ عزیز ما این هست که می تواند ده ها بار یک ماجرا را از اول تا آخر بدون کم و کاست تعریف کند و شما را ببرد در یک فضا و حال و هوای کاملا خاص.
فرض کنید ظهر یک روز مطبوع تابستانیست و شما برای صرف نهار-یک پرس عدس پلوی مطبوع- به جمع خانم میم-میم و اطرافیانشان پیوستید. فرض کنید دارید با سرخوشی دانه های برنج و عدس رو به کمک چنگال هل می دهید توی قاشق و قاشق رو چند بار تکان می دهید تا برنج های اضافه بریزد توی بشقاب و آنوقت متوجه خانم میم-میم می شوید که دارد به قاشق شما نگاه می کند و مثل کسی که چیزی، خاطره ای یا ماجرایی به ذهنش رسیده باشد ابروهاش را بالا می کشد و دهان پر از عدس پلوش رو باز می کند و به تفصیل شرح می دهد که چطور سنگ کلیه اش که قدّ یه عدس بوده با دشواری خاصی ازش دفع شده و چنان کلمه "عدس" رو با تحکم ادا می کند که یکی از عدس های توی دهنش با شتاب پرت می شود توی بشقاب شما...البته توی بشقاب که...نه! دقیقا وسط قاشق پر از عدس پلوی شما.
خب! اتفاقی که می افتد اینست که شما در آن لحظه سگ تمام اهل عالم را حواله سر روزگار قداری می کنید که در آن کلیه خانم میم-میم... همان خواهر سوپروایزر که به تازگی...تازگی تازگی هم که نه، یک دو سالی هست که با سمت سرپرست کل انبار در کارخانه مشغول به کار شده ...سنگ سازی می کند و بعدش سنگ ها را با آن فشار و بدبختی دفع میکند.
[چقدر در زندگیتان خوشبین هستید؟] اگر فکر کرده اید که ماجرا به همین جا ختم میشود باید بگویم که خیلی خوشبین هستید چرا که دفع سنگ کلیه اصولا یک پروسه بسیار پیچیده است و مساله ای نیست که با یک تعریف و دو تعریف و یک نهار و دونهار حل شود. از اینجا به بعد شما...البته شما که نه! خانم میم-میم با سیل سوال و پرسش اطرافیانش در مورد میزان درد، محل درد، محل وقوع دفع، جنس، رنگ، طعم، بو و سایز سنگ و ده ها سوال علمی و غیرعلمی دیگر روبرو می شود و به همه شان مو به مو پاسخ می دهد. اینطوری می شود که به خودت می آیی و می بینی ده ها بار یک ماجرا را از زبان خانم میم-میم شنیده ای و هنوز هم سیر نشده ای!!!!!
راستی! بفرمایید عدس پلو!